| Navigation Forum | Zeepreventorium Préventorium Marin | Historique Hélio-Marin | Historique Hélio-Marin, 1938-1957 |
|---|
![]() L'institut Hélio-Marin (vue de l'ouest)
Les vues suivantes sont du sud-ouest
|
|---|
Waarom twee onafhankelijke preventoriums bouwen op minder dan 100 meter van elkaar? Het is wel zo dat iedere gemeente zijn eigen instelling moest hebben in die tijd, maar twee instellingen op wandelafstand van elkaar, dat is toch een beetje veel. Ieder centrum behandelde eigenlijk een andere vorm van tuberculose: kinderen met een positieve tuberculine-reaktie in het preventorium (primo-infektie), en jongvolwassenen, soms met beentuberculose (bijvoorbeeld de ziekte van Pott), in het instituut Hélio-Marin (zowel mannen als vrouwen).
Terwijl het zeepreventorium eigenlijk een luxe vakantiekolonie was (toen al deze negatieve bijklank!), was de Hélio-Marin een kliniek waar regelmatig heelkundige ingrepen uitgevoerd werden. In tegenstelling met het hoofdgebouw had ieder patient een eigen kamer, de vrouwen op één verdiep, de mannen op een ander verdiep. Het Hélio-Marin werd gebouwd om zoveel mogelijk van de zon te genieten, met alle kamers naar het zuiden gericht en een zonnegalerij op ieder verdiep.
Laatst ben ik nog het medisch paviljoen gaan bezoeken, juist voor de afbraak, toen de instelling totaal leeg was: geen bureaus meer, geen medische toestellen, niets meer. Dan merkt je het best wat de funktie van het gebouw was: een kliniek met grote operatiezalen op het eerste verdiep (de gang was aan de zijkant om grotere kamers mogelijk te maken) en kleinere kamers voor de patienten (met een gang in het midden en kamers aan weerszijde van de gang op de hogere verdiepingen). De Hélio-Marin was in dat opzichte een perfekte aangepaste construktie.
Het verschil tussen een sanatorium en een preventorium leest u hier.

Le centre a rapidement repris du service après la seconde guerre mondiale, traitant d'abord les infirmes de guerre, et puis surtout des patients atteints de tuberculose osseuse. On les appelait à cette époque "les allongés" car leur maladie les rendait infirmes (les malades atteints de tuberculose pulmonaire étaient nommés "les poitrinaires"). Des opérations chirurgicales étaient couramment effectuées sur place. Le batiment a été construit pour profiter pleinement du soleil. Toutes les chambres donnent sur le sud et des balcons sont prévus à tous les étages. Il n'y avait pas encore de piscine de natation à l'époque (et donc pas de bassin de décantation); la place derrière le batiment était régulièrement le cadre de représentations de spectacles, de danses et de concerts, la forme du batiment étant on ne peux plus idéale.
Dernièrement, j'ai de nouveau visité l'institut Hélio-Marin (juste avant qu'il ne soit abattu). Le batiment était totalement vide, il ne restait plus une seule chaise. c'est alors qu'on remarque le mieux la fonction originale de l'institut: celle d'une clinique où se pratiquait régulièrement des opérations: des grandes salles pour la chirurgie au premier étage (avec un couloir latéral), et des pièces plus petites pour les consultations. Les étages supérieurs contenaient des chambres pour les malades (avec un couloir central et des chambres de chaque coté du couloir) et des galeries ensoleillées. Les chambres du personnel dormant sur place (on les appelait les domestiques à l'époque) étaient situées sous les combles. Le rez-de-chaussée comprenait les salles d'acceuil et le service administratif.
De Hélio-Marin werd juist voltooid voor het uitbreken van de tweede wereldoorlog. Het werd een korte tijd gebruikt als militair hospitaal, en dan aangeslagen door de Duitsers.
Na de tweede wereldoorlog werd het gebouw snel opnieuw in dienst genomen: eerst voor de behandeling van gewonde militairen, maar heel vlug kreeg de instelling zijn originele funktie weer: dat van een kliniek en revalidatiecentrum.
Tuberculose wordt door de Koch-bacil veroorzaakt. Deze bacterie nestelt zich meestal in de longen, maar kan ook andere lichaamsdelen aantasten. Enkel de open vorm (bijvoorbeeld longtuberculose) is besmettelijk. De primo-infektie is dat niet, en goed verzorgd kan deze eerste infektie genezen worden zonder sporen na te laten). Tuberculose is een vergevorderd stadium is heelwat ernstiger omdat de bacterie moeilijk te vernietigen is. Indien de bacterie zich tussen de ruggewervels nestelt krijgt men de ziekte van Pott, dat in het Hélio Marin behandeld werd.
Het instituut behandelde toen ook andere chronische ziektes.


Arthur Grumiaux, le célèbre violoniste belge vint régulièment donner des concerts, ainsi que le chef d'orchestre Pierre Bartholomé. La chapelle musicale de la marine sous la direction du commodore Timmermans venait également chaque année et cette tradition s'est maintenue avec son successeur dans les années 60.
![]() Verhuis van de beenderzieke patienten...
|
|---|
In 1957 werden beide instellingen, de Hélio-Marin en het zeepreventorium definitief samengevoegd. Dit is ook het jaar dat de laatste beenderzieke patienten (meestal beentuberculose) verhuisd werden van het Instituut Hélio-Marin naar het Koningin Elisabeth Instituut in Oostduinkerke (KEI). Deze instelling bestaat nog steeds en is heden een revalidatiecentrum en rusthuis.
Door toedoen van Fernand Parisel (hoofdgeneesheer van het Instituut Hélio-Marin vanaf 1946) werden de minder-valide patienten met 17 legerambulances verhuisd, terwijl de andere patienten gewoon de tram konden nemen. Fernand Parisel vertrok eveneens naar het KEI; dit gebeurde op 7 november 1957. Het preventorium kon zich volledig toespitsen op de behandeling van astma.
Les deux institutions se sont fusionées en 1957. C'est aussi l'année où les derniers malades ont été transportés au KEI, l'Institut Reine Elisabeth à Oostduinkerke. Fernand Parisel suivra ses malades au KEI, laissant le champ libre à Fernand Alexander.
Alexander et aussi du tunnel qui nous menait à la plage. Cela est si loin.Je n'y suis jamais revenu. |
Je suis un ancien du pavillon Médical institut Hélio Marin de janvier 53 à octobre 57 (démenagement vers institut Reine Elisabeth à Oostduinkerke)pour un mal de pott décelé à l'äge de 3 ans et demi Je me souviens de cette période surtout des grandes salles 20 malades ou on nous distribuait l'apéritif au lit la fameuse cuillère d'huile de foie de Morue les bains de Soleil les apres midi sur les terrasses les terribles pont de séchages de platres avec de grosses ampoules L'institutrice qui m'apprenait à Lire et écrire au lit Je me souviens aussi de l'autre bâtiment pour notre messe dominical, le fameux tunel sous les dunes qui nous conduisait à la plage Mais notre pavillon Médical avait sa petite salle de fêtes ou grand hall où c'était soit marbré par terre ou autre joli pavement j'en recherche des photos Gilbert Bécaud y a t'il chanté ? Salvatore Adamo peut être aussi dans les années 83 84 ? Merci à Marc Doigny pour ce bel historique des 2 batiments très joli travail je suis vraiment attristé que l'on a abattu ce bâtiment qui faisait partie de notre patrimoine de Médecine Sociale en tout cas apolitique pour le Docteur Fernand Parisel Dehandschutter Guy Manage gdehand@gmail.com |
Tu peux m'envoyer les photos par la poste et je les scannerai et placerai sur le site. Le lendemain, je te les renvoie par retour de courrier. Mon adresse Marc Doigny Verenigingstraat 157 8400 Oostende |
|
Code à introduire![]() In te geven kode |
|---|