Alle mensen die aanwezig waren zullen het zonder enige twijfel beamen: het was een ongelofelijke dag. Om maar iets te zeggen: iedere keer dat we naar buiten gingen stopte het met regenen.Hiermee wil ik dan ook de mensen van het zeepreventorium bedanken voor de ontvangst dat wij hebben mogen genieten, met name André Viaene en mammie dokter. Zelfs Elisabeth en Fabiola kregen maar een bezoekje van niemendal voorgeschoteld, terwijl wij overal binnen mochten.
Ook ik kreeg een cadeautje van Ronald Cornelis in naam van de anciens. Ik dacht eerst, "die heeft z'n computerspel laten vallen en ik moet hem weer herstellen", maar het was een heuse sculptuur! Nogmaals bedankt!
(De eerste foto's van vandaag zitten op de pagina over de reunie van 2041)
Tous les personnes présentes seront d'accord avec moi; ce fut une réunion inoubliable, où chacun a pu retrouver ses amis d'antan. L'organisation du préventorium a été impeccable: chaque fois que nous sortions, il s'arrêtait de pleuvoir!
Je tiens expressément à remercier le préventorium marin, et en particulier André Viaene et mammie le docteur pour l'acceuil qu'ils nous ont réservés. Même Fabiola n'a reçu qu'un mini-acceuil, tandis que nous, nous pouvions aller partout!
Même moi j'ai recu un petit cadeau de la part de Ronald Cornelis au nom de tous les anciens. Je pensais d'abord qu'il avait laissé tomber som gsm et que j'avais à le réparer, mais en fait il s'agissait d'une scuplture unique! Encore merci!
Les premières photos sont disponibles sur la page consacrée à la réunion de 2041.
Ik hoop dat iedereen goed is thuisgekomen.
Groetjes
Isabelle
Ook wij vonden het een fantastische dag om terug te mogen (her)beleven. Laat de nostalgie nog even doorsijpelen en tracht het positieve ervan te onthouden.
Verder nog een hartelijk dank aan Andre en zijn team om dit mogelijk te maken.
Ook Marc voor zijn tomeloze inzet, Linda en Ronald voor de uren, dagen en nachten opsporingswerk.
Kortom super bedankt, vanwege Eddy en Martine(echtgenote).
PS: het eerste mailtje is reeds verstuurd zodat ook Andre niet hoeft stil te zitten.
Ondanks de zware regenval veilig thuis geraakt.
Ik val niet graag in herhaling, maar kan het niet laten de organisatoren nogmaals te bedanken voor het bijzonder goede ontvangst. Laat ons in elk geval ook pappie Takkebos bedanken voor zijn bijdrage hiervoor.Het was ook met hem fijn, nog eens oude anecdotes te kunnen uitwisselen.Dank francis.
Ook wij zijn goed thuis geraakt, heb wel zowel in Gent als iets voorbij Antwerpen in een serieuse hagelbui gezeten, droog was ik niet meer bij m'n thuiskomst, maar dat vonden wij niet erg, we hebben zo genoten van deze dag, leuke gesprekken gehad, en opnieuw fijne mensen ontmoet.Aan allen, dank voor jullie komst, dank voor deze mooie dag.
Groetjes
Ronald
 L'escalier vers les Sioux et les Copains
|
|---|
Que de surprises aussi : à la fois de constater des changements très significatifs (le Grand Puits, devenu si petit ; la progression des dunes vers la mer, qui laisse le tunnel si loin en arrière ; la disparition de la station météo et des bunkers, du téléphérique, de la Tritonzaal, du décor "grotte sous-marine 20.000 lieues sous les mers" de la cafeteria ; la piscine vide et déserte ; le "bureau A" et le petit magasin ; les dortoirs des garçons coupés en deux -sauf le mien, intact!- ; les nouveaux sanitaires ; la ré-affectation des locaux, surtout dans le pavillon médical : chambres des filles, infirmerie,...) mais aussi combien nombre d'endroits et d'objets sont restés fidèles à nos souvenirs (les escaliers en granito et les garnitures de rampe déboîtées de l'étage Sioux-Copains, le petit atelier où nous faisions percer les cartouches de guerre glânées dans les dunes, les portes de l'ancienne "Ruche", les casiers roulants en inox dans lesquels on rangeait la vaisselle, dans les réfectoires, la petite ferme -mais sans ses étangs cimentés-, l'amphitéâtre, les sas d'accès aux bâtiments : celui du Pavillon médical ("galijoen"), celui de l'école néérlandophone, celui de la Tritonzaal et de la lingerie,...). Bref, trop de choses en une fois! Il faudra que chacun(e) de nous "digère" les photos qu'il(elle) en a ramenées, que ses souvenirs refassent surface et qu'il(elle) les raconte ici pour nous aider tous à "recoller les morceaux" dans notre mémoire embrumée.
Une chose est certaine pour moi : avec le recul -et je m'en suis rendu compte très clairement aujourd'hui- mon séjour au Prévent a été une magnifique période de ma vie, parfois dure à l'époque, pour le gamin de que j'étais, mais qui aura eu un impact déterminant pour ma vie néo-Prévent. Il était frappant, aujourd'hui, de constater que tous les anciens présents semblent partager une même nostalgie pour une époque révolue mais somme toute "privilégiée".
Mes amitiés sincères à tous, et surtout, ne perdons pas le contact et aidons Marc à réorganiser d'autres retrouvailles avec, cette fois, dix fois plus d'anciens! ;o)
Het was voor mij een blij weerziens om iedereen nog eens in levenden lijven te ontmoeten na 28 jaar. En iedereen had zijn goed humeur bij (hoe kon het ook anders).
Graag wil ik ook mijn dank betuigen aan André (die nog steeds een toffe vlotte gast is) en alles in goede banen heeft geleid. Proficiat. En ook niet te vergeten pappie takkebos ® (Francis) die had zelfs geen zin om naar huis te gaan. Die 2 bleven maar vertellen en vertellen en wij maar luisteren en luisteren. Ik ben er zeker van dat zij 2 augustus ook niet gauw zullen vergeten net als wij. Bedankt allemaal en het is voor herhaling vatbaar zeker weten.
Groetjes LINDA
andere in zwart wit. Mijn email : kaned80@hotmail.com.
Ik vond het een enige ervaring , mixed feelings. Er waren daar enorm open mensen.
Dank hen voor hun verhalen. Heb ervan genoten.
Zeer leuke dag geweest, jullie waren allemaal aangenaam gezelschap, gewoon zalig.
Ook wil ik wil ik Andre, Francis, Hilde en Pol bedanken voor hun inzet.
Kortom, voor mij was het een tof weerzien...
Ik wil jullie allemaal bedanken voor de toffe dag.
Vooral Ronald en Mieke,Linda en natuurlijk Françoise P.
Dankzij hen voelde ik me geen buitenstaander.
Ook de anderen waren heel tof.
Ik wil ook dokter Francks en andré bedanken voor de warme en hartelijke ontvangst.
Maar vooral Marc voor zijn geweldig iniatief.
Proficiat gast,deze site is wat velen al die jaren hebben gemist.
groetjes Iranka (nr6) :-)
Al bekomen van de reünie? Ik heb het een plaatsje kunnen geven in mijn hart en kan er weer tegen aan gaan. Het is ongelofelijk wat er nog in je boven komt als je de gebouwen daar nog eens binnen stapt. Ik zag mijn allereerste dag (agustus 1975) daar zo voorbij flitsen, mijn hartje was toen net zo klein en verdrietig als de dag na onze reünie. (2 augustus 2006). Wat me opviel was dat ik me steeds meer dingen ging herinneren als we naar het medisch paviljoen gingen. Daar had ik immers 3 jaar geslapen en gewoond. Iets om nooit meer te vergeten. Daarna gingen we naar de grote put,waar ik het niet kon laten om stiekemd met Mieke de duinen in te gaan om snel een sigaretje te roken. Ik voelde me net een puber van 16 jaar maar dan zonder angst om betrapt te worden. Dat was vroeger wel anders en spannender zeker weten. En met Isabelle aan mijn zijde zou ik zowiezo weer van die fratsen kunnen uithalen. Maar we zijn toch maar braaf geweest. Volgende keer anders he Isabelle?
Groetjes Linda
Voorbeeld Eddy Truyens
Dan komt de site dichter bij wat de bedoeling is: een site vòòr en dòòr de mensen die in het ZPM hebben 'gezeten'.
Yes,vandaag heb ik nog iemand gevonden...Petra Ceuppens!! Ze had er spijt van
niet op de reünie te zijn geweest. Uiteraard hebben we haar de site aanbevolen, wat ze zo snel mogelijk zal doen.Zo zie je maar er is er weer ééntje bij
Groetjes
Mieke
Hoi Mieke,
Je bent me eigenlijk te snel afgeweest, heb deze namiddag contact gehad met Greet Ceuppens.
Uiteraard heb ik het bestaan van de site verteld en haar de gelegenheid gegeven om zelf contact te nemen indien zij dat wenst. Het mailadres van Linda heb ik dan ook doorgegeven,zij is niet in het bezit van internet. Greet heeft ook achter Ria en Marina gevraagd.
Tijdens ons gesprek heb ik haar ook gevraagd om Petra in te lichten.Ik ben ongeloofelijk blij twee van mijn favorieten te hebben teruggevonden. Joepie!!!
Groetjes Eddy.
Mijn naam is Joost Dierick en ik ben geboren op 22 juni 1964. Ik was in het zeepreventorium van 1972 tot 2 augustus 1980.
Ik moet diep graven in mijn geheugen om herinneringen boven te halen maar veel verhalen die op de website of in het forum beschreven staan heb ik meegemaakt. Hier volgen nog enkele die me te binnen schieten:
- De brand in de garage van F. Alexander met een evacuatie. Als ik mij goed kan herinneren waren toen twee slachtoffertjes.
- De slachting van de geitjes op de kinderboerderij terwijl iedereen op school met afschuw vanachter de vensters kon meezien.
- De TV opnames van een kookprogramma dat op zondag werd uitgezonden. Er werd commentaar gegeven terwijl er brood werd gebakken. Ik zat toen in het weinige publiek.
- Na de mis als 12-jarige mee op kafee. We speelden daar toen een potje biljart of tafelvoetbal en ik dronk steeds geuze met grenadine.
- De hypnotiserende opvoeder heb ik ook gekend. Ik was niet hypnotiseerbaar en dan pakte hij mij bij de nek zodanig dat ik een minuutje buiten westen was. Ooit hypnotiseerde hij een jongen die niet meer wakker werd. Aanvankelijk dachten we dat die jongen gewoon comedie speelde maar toen we gingen eten zat die jongen daar maar gehypnotiseerd voor zich uit te zien. Die opvoeder was intussen verdwenen en we zijn hem toen moeten gaan zoeken.
- Het bezoek aan de kerncentrale van Doel.
- 's Nachts afschieten van vuurpijlen vanuit een venster in de badzaal van de Copains. Dat werd absoluut niet gesmaakt door de opvoeders. Enkele weken niet naar huis en takkebossen planten was onze straf.
Van veel mensen die er toen zaten ben ik de naam vergeten. Ik ben overigens zeer slecht in namen onthouden. Maar Karin Serneels die hier eerder poste heb ik gekend (Karin, ik heb nog altijd ergens uw pluchen hondje liggen die je overhandigde bij ons afscheid). Een grote schok voor mij was dat ik via een overlijdensbericht in de krant de dood moest vernemen van Frederick De Crombrugghe. Dat gebeurde kort nadat ik was ontslagen uit het prevent in 1980.
De groetjes
Ik ben Linda. Welkom op de site.Ik ga u mijn mailadres geven: linnekegetz@hotmail.com dit voor de aanvulling in het boek(uw adres en telefoonnummer) zodat we je kunnen verwittigen als er weer iets te doen is zodat je er dan ook kunt bij zijn.Vergeet niet uw telefoonnummer te vermelden in uw mailtje zodat ik contact met je kan opnemen.
Welkom back Joost
Groetjes Linda
gezicht. Niet te geloven. Het zijn niet de stoutste die ik mij herinner maar de tofste.
Voor een praatje , mijn email. (kaned80@hotmail.com).
Vele groeten aan Joost.
Iedereen blijft precies zoeken.
Het gaat ons lukken.
Thanks :-)
Later heb ik van hem in het burootje op de sektie een stevig pak rammel gekregen (slagen en stampen) de reden weet ik niet meer. Toen ik later naar de Beach Boys ging, werd hij later ook naar ons overgeplaatst. Ondertussen was ik niet meer dezelfde knaap van bij de Copains, en dus ook sterker, Guy was eerder schriel en mager. Daar was hij altijd vriendelijk voor mij. Hij keek wel uit...
Vind het fijn dat je Greet hebt weergevonden.Als zij dat wil wil ik haar gerust opbellen(mits ze geen internet heeft)Ik geef je mijn émailadres zodat je mij haar nummer kan doorgeven
dat is dus;mieke_29@hotmail.com
allé hartelijke groeten,Marina
De fakirpappie waarvan sprake was pappie Paul (in '73 met baard en afkomstig uit Wijnegem). Hij was toen pappie bij de copains als ik mij goed herinner en tevens lid van het praesidium van de studentenclub van het HISS
Op de eerste scan van Eddy Truyens (de zwemcirkel) heeft Marc de hand vast van pappie Noel. De pappie met bril is heel waarschijnlijk pappie Patrick.
Groetjes.
Hij staat onder de rubriek: diverse teksten en foto's. Bent gij niet het
jongetje in het midden met het brilletje?
Bij uitstapje naar walibi en de beekse bergen staat Serge Ide en Ursulla als
verliefd koppeltje. Jij moet die ook kennen .
Groetjes
Ook ik herinner mij Frederick de Crombrugghe (denk ik toch). Zat hij in 1973 niet bij de jerommekes? Hij was afkomstig uit Tielt en zijn vader was baron de Crombrugghe uit Gruthuze;
Arnouts freddy
Bracke jozef
Coens partrick
Callewaaert Leo
De klerck Guy
De page Raymond
De Wijn Eric
De Spiegelaere Freddy
Herssens J.P (mijn vriendje!)
Smets Erick
Van Malle Willy
Keyaert René
Erbruggen Guy
Liekens Paul
Coppens Daniêl
De Masi Alex
Coelli J.P
Boets Helène Lommel
Cottoir Elfrieda Wetteren
De Knop Magda Asse
D’Haenne M.Louise Vilvoorde
Guens maria Lommel
Loyaerts Sonia Antwerpen
Moenens Simonne Kortrijk
Theunis Rita Beringen
Is daar nog iemand van die contact heeft met het zeepreventorium?
Een tweeling was er ook, de zussen Ravache, als ik me nog goed herinner (foto's in mijn bezit)
Dan ook nog de 2 nachtwakers, waar ik de namen niet meer van weet. Kan iemand die voor mij vinden please?
Mr. Cordy (leraar) en Mevr. Jeneviéve (opvoedster), hoe zou het daar mee zijn?
Groetjes
sonia
Hallo iedereen.
Het eerste (polaroid) foto'tje is van mijn zusje (met brilletje) in de duinen met andere snoopy'tjes en een mammie, haar naam kennen we niet. De foto is waarschijnlijk in het najaar van '71 genomen.
Welkom op de site voor ex-zpm'ers en door ex-zpm'ers.
Ik ben in de eerste plaats blij dat je ons forum gevonden hebt. Zoals je ziet bewijst deze site zijn functionaliteit, nl: het zoeken van anciens en ze nadien terug dichter bij elkaar brengen.
Hopelijk kan je via diverse kanalen je persoonlijke visie geven over je verblijf in het prevent.
En nu misschien je zus Petra nog overhalen.
Tot binnenkort Eddy.
Waar bevindt die jongen zich op die foto?
Er was ook een jongen die altijd gitaar speelde, en hoe noemde het lief van Sientje Salens? Welke namen kent gij nog?
Groetjes
Ik schreef enkele keren over het Zeepreventorium en... de takkenbossen. Een groot artikel met bladzijden foto's verscheen in de zomer van 1987 in het weekblad Volksmacht (nu 'Visie').
Met mijn tv-collega Goedele Liekens maakte ik op 14 januari 1988 video-opnames in de klas van Eric Vanhelsuwé en Edwin Vandenberghe. Als wetenschapsjournalist en reportagemaker voor de toenmalige BRT-tv, had ik voordien al enkele videolessen gerealiseerd met leerlingen van het Zeelyceum (toen vooral kinderen met muco). De nog piepjonge Goedele zag mij daar met de jongens bezig en later kregen we van wetenschapsdeskundigen goede punten voor deze presentatieoefening. De jongens presenteerden elk een onderwerp van een wetenschapper. Ik had b.v. een zak polymeerkorrels meegebracht, die x aantal keren opzwellen en x keren hun gewicht in water vasthouden... en die de kinderen uiteraard erg boeiend vonden. Ik liet de zak achter in de klas met de nadrukkelijke opmerking dat ze de inhoud niet in een wastafel mochten storten. Later hoorde ik van Edwin Vandenberghe dat een stiekemerd dat toch had gedaan. Niet erg, de waterleidingen moesten toch worden vervangen...
Wetenschapsmens, maar niet echt psycholoog… dat is erom vragen, natuurlijk!
Ik herinner me wel een aantal tijdgenoten van 1972-1974 maar ik vermoed dat ik zelf geen indrukken naliet omdat ik meer bezig was met pers, met lezen, met fotograferen en met... weggeraken uit het ZPM. Niettemin ontmoette ik in het Zeelyceum mensen die wellicht een grote invloed hadden en mij bevestigden dat ik als autodidact van nature goed bezig was. Sinds 1979 werk ik onafgebroken als wetenschapsjournalist. En sinds 1987 ben ik ook audiovisueel reportage- en documentairemaker.
Nog altijd zou ik wel eens een goede documentaire willen maken over de betekenis die b.v. het ZPM had en heeft op het leven na het verblijf. Zelf verbleef ik in 1972 eerst drie maanden in Georges Born (in de oudste leefgroep, terwijl ik in het zesde leerjaar zat; later in het ZPM ook bij mw Devliegher en daarna bij Hilaire Maertens). In het zeewaterbad in Wenduine leerde ik zwemmen. Ook viel ik er eens flauw tijdens een bezoek aan de tandarts. Hij had mij nog niet aangeraakt, maar het was benauwd in zijn kabinet. Toen ik weer bijkwam lag ik op een zitbank in de gang en stond iemand voorovergebogen naar mij te kijken. Zoiets vergeet je niet vlug. Net als die keer dat ik in 1973 als laatste waterpokken kreeg en weken in de doodsaaie infirmerie verbleef.
En wie vergeet de bandopnemer van R. Demaeker (bijnaam: de Rus), waarmee hij de Beach boys, de Platters en meer van die vijftigers liet horen? Altijd dezelfde.
En de ezel Jules, waarvan ik toen geloofde dat je hem kon horen balken tot aan het tramhokje.
En dan die humeurige opvoeders, die hun grilletjes en willetjes op ons uitwerkten als ze bot vingen bij hun vriendin of slechte punten of examens hadden? Hoe zou het er nu aan toegaan met de geschoolde en betaalde opvoeders? Anders en beter?
De Grote Put is een Kleine Put geworden en veel gebouwen verdwenen.
Een van mijn huidige videoprojecten gaat over mondelinge geschiedenis. Interessant, boeiend... en net op tijd. Ook deze webstek en uw bijeenkomsten zijn vormen van mondelinge geschiedenis.
En nu zou ik wel eens graag vernemen bij wie mijn naam een belletje laat rinkelen...
Gegroet!
-"En dan die humeurige opvoeders, die hun grilletjes en willetjes op ons uitwerkten als ze bot vingen bij hun vriendin of slechte punten of examens hadden?".
Jean-Pierre, ik heb daar reeds boekdelen vol over geschreven in mijn aparte blog (zie de genummerde bladzijden bovenaan dit gastenboek)(I,II,III,IV,V,VI). Lees ook de bijdragen van Ronald Cornelis! Ik weet ondertussen dat Ronald het nog 10 keer erger te verduren kreeg dan ik (Ronald was daar dan ook VEEL langer dan ik, ik was daar slechts 1 jaar). Mij hebben de pappies eens in 't midden van de refter op tafel doen staan om mij luidkeels te doen uitroepen dat ik graag kaas at (want mijn naam is dus Danny Caes)(Caes klinkt als "kaas"). Ooooo... en grappig dat ze het vonden, die pappies. Stond ik daar nogal een beetje te blinken, daar op die tafel.
-"En de ezel Jules, waarvan ik toen geloofde dat je hem kon horen balken tot aan het tramhokje".
Jean-Pierre, er was daar in die dagen een Suske die de ezel Jules goed kon nabootsen. Dat was een grappig Suske, maar ook een beetje het pispaaltje van de pappies (bij nader inzien, we waren ALLEMAAL pispaaltjes van de pappies). Niet alle pappies hielden de zot met ons, want er waren er ook bij die ons één en ander leerden, zoals bijvoorbeeld de functie van bepaalde soorten schelpen op het strand, of het uitzicht van de zee en de typische gelaagdheid van warme en koude luchtlagen boven de horizon. Deze momenten (op het strand en in de duinen) koester ik alszijnde de mooiste en interessantste herinneringen. Toen we in de refter zaten, of in de rij stonden voor de douche, was het alsof we naar de meest negatief-getinte liedjes van Bertold Brecht en Kurt Weill luisterden: totaal uitzichtloos en deprimerend (dat soort sfeer dus).
 Greetje en Petra, zomer 71, Snoopy's 
|
|---|
Hier volgt mijn verhaal :
Op 23 maart 1971 stapte ik als achtjarig meisje het Z.P.M. binnen, samen met mijn zesjarige zusje Petra. We verbleven er een jaar. Zij werd een snoopy'tje, ik een smurfje.
Tijdens de zomers van 1976 en 1977 maakten we onze rentrée.
Afgelopen woensdag, na zovéééle jaren, kreeg ik Eddy Truyens aan de lijn. Herinneringen en gevoelens overrompelden me, ik was enorm verrast en blij. Eddy, ik vond het een fijn gesprek. Je sprak zó mooi Nederlands. Ik kan mijn Antwerpse klanken niet verbergen, ik leef nl. al 16 jaar samen met een Antwerpenaar.
De afgelopen dagen nam ik het gastenboek door. Schokkende verhalen! Wat gebeurde er in godsnaam op die jongensafdelingen??!! Het is goed om eindelijk je mond open te doen, het eruit te gooien. Ik heb er alle begrip voor want als kind was je destijds machteloos, je kon geen kant uit. Bij de meisjes ging het er gelukkig zo niet aan toe.
Eddy, jij verbleef in het Prevent op 12-jarige leeftijd, ik werd er negen in dat jaar, dus verbleven we er tijdens dezelfde periode, jij bent immers 3 jaar ouder dan ik. Dat is straf hé! Ook Roland en Franky waren er op dat moment (leid ik af uit de data).
Ria, ik las jouw e-mailtjes met veel plezier. Ik hield een warm gevoel over aan onze vriendschap van weleer. 's Avonds laat luisterden we naar Bob Dylan en Zjef Vanuytsel (ik weet wel mijn lief, je voelt je bedrogen...) Eindeloze gesprekken voerden we... Nadien correspondeerden we, maar we geraakten het spoor kwijt. Hoe is het met jou, na al die jaren???
Tijdens de zomer van '76 leerde ik er een jongen kennen, Alan De Vuyst, mijn eerste vriendje. Wie kan zich die jongen nog herinneren? Hij was blond, had blauwe ogen en was 17 jaar oud. Zijn geboortedatum : 30 of 31 maart 1959 en afkomstig uit Aalst. Hij kon goed tekenen. Ik zou het fijn vinden iets over Alan te vernemen of om hem terug op het spoor te komen. Jullie zullen wel denken, weer zo ééntje.
Ik heb goeie herinneringen aan die zomers. Het "Vlaggenspel", het spel van de "Sprinters". Eddy, jij kon inderdaad heel snel lopen en Yvonne Mc Donald, met kleine pasjes liep ze razendsnel. Ik sprintte ook graag voluit. Ik heb me toen reuze geamuseerd!!
De wandelingen op het strand. Ria, ik herinner me je stem nog. Jij zette dikwijls in 'A tomba, tomba, tomba, olé, olé, olé ! ... Ik kon geen noot zingen, maar ik genoot van het samenzijn. De wind wapperde door onze haren. Gedurende jaren ben ik in mijn binnenste die band met de zee blijven voelen. Toen ik Luc, mijn man, leerde kennen nam ik hem mee naar 't Prevent. Het was voor mij belangrijk om hem die plek te laten zien waar ik als kind een jaar lang leefde en later als tiener had verbleven.
Als negenjarige miste ik mijn ouders wel heel erg. Zij kwamen mij om de 14 dagen 's zondags opzoeken. Ik besef maar al te goed toen tot 'gelukkigen' te behoren, sommige meisjes kregen nauwelijks of nooit bezoek! Toch had ik veel verdriet, maar verkropte het, hield me flink, ik maakte er het beste van. Zo overleefde je als kind!.
Gedurende het ganse jaar sliep ik met hetzelfde meisje op de kamer. Marleen Van Damme was haar naam. Wij werden 'hartsvriendinnen'. In de eetzaal zaten we ook steeds naast elkaar. Tijdens het eten mochten we niet praten. Toch ontstond er veel geroezemoes. Marleen en ik konden het ook niet laten, we namen elke gelegenheid te baat om te babbelen. We werden dikwijls berispt!
Tijdens de eerste maanden, van voor de vakantie van mijn verblijf, hadden we een 'goeie' mammie : mammie Myriam. Spijtig genoeg slaagde ze niet in haar examens. Ik had toen veel verdriet en spijt. Ze hield echt van me. Met de andere mammies nadien was er geen band. Als kind is het hard als er op dat moment niemand van je houdt.
Nog een heleboel andere herinnerigen komen naar boven, prettige en onprettige. Ook de specifieke geuren, kleuren en klanken zijn er terug :
- Het scanderen en ritmisch tikken van onze messen en vorken bij 't binnenkomen van de mammies in de eetzaal.
- De vieze geur van de gaarkeuken.
- Elke vrijdag steevast vis op het menu en telkens weer staken we bij het afruimen tussen elk bord een vis!
- 's Zondags na de mis, witte pistolets met chocolademelk als troost.
- Het gekletter van onze 'klaketten' op de trap.
- Het dragen van de groene, blauwe en bordeaux training.
- Op wijnrode velours kussens bikkelde ik naar hartelust in een wat muffe ruimte met grote glazen deuren.
- "Bonbon ou attaquer!" Met dit zinnetje probeerden sommige meisjes me een snoepje af te troggelen. Later tijdens mijn verblijf was er een 'snoepkot'. Ieder meisje waarvan de ouders snoep meebrachten had haar snoepdoos. In de gemeenschappelijke snoepdoos legden we een snoepje zodat elk meisje elke avond een snoepje kreeg. Een fijne oplossing!
- 's Ochtends in de grote zaal wachtend op de meester, zag ik soms mijn zusje. Ik bracht een snoepje voor haar mee.
- In kleermakerszit, met op mijn knieën het houten tafalblad, maakte ik vlijtig rekensommen
. De aanvang van de zwemles. We zaten op de rand van het zwembad, gaven elkaar een hand en vielen tegelijkertijd achterover in 't water. Ik was zó bang.
- Elke week 1 x sportcross in de duinen. Ik werd aangeduid als koploper, aangemaand snel te lopen. Ik was trots. Het heeft echter een wrang gevoel bij mij nagelaten. de meisjes acheraan in de rij hijgden, snakten naar adem! Sport is gezond, ook voor astmapatiëntjes, maar er zijn grenzen!
- 's nachts de voetstappen van de nachtwaker in de gang. Hij liep je kamer binnen, schijnened met de 'pillamp' op je gezicht. Ook wanneer ik niet sliep, kneep ik angstig mijn oogjes dicht.
- 's Morgens echoden de mammies "Allé debout, opstaan!"
- Het geschreeuw, gegil en gezang in de tunnel, op weg naar 't strand. Ontelbare keren liep ik er door. 's Avonds soms de stilte. Af en toe bedacht mammie Rita (een grote vrouw, met bruine haren die ze in twee lange staarten droeg) het volgende 'spel'(?) Wij meisjes werden verplicht één na één door de donkere tunnel te lopen. Mij maakte het niets uit, ik was niet bang in het donker, maar sommige meisjes waren erg angstig. Ik trachtte hen gerust te stellen. Het is me altijd bijgebleven.
Ik wil echter met een goed gevoel eindigen:
Telkens weer was er de zee... Eb... en vloed...
De golven reikend tot aan de tunnel... of heel veraf...
De wilde zee, hoge golven, of rustig, kleine golfjes rolden aan onze voeten. Het strand effen of met ribbeltjes, plasjes of grote plassen hier en daar. We liepen er doorheen. De wind, de zon, de meeuwen krijsend, de schelpjes. Een gans jaar lang, dag in dag uit liep ik op dat stukje strand.
De 'Prevent-tijd', een tijd die 'bij je blijft', een tijd die 'je bij blijft'.
Aan alle anciens, een vriendelijke en lieve groet,
van Greet.
- er was maar één GAARKEUKEN! stel je voor nog meer stank, het was nu al zo erg.
- KLARINETTEN: ik bedoelde KLAKETTEN, een typische preventwoord (je ziet, een leek begrijpt het niet)
- TOPLOPER: was bedoeld KOPLOPER, ik liep wel snel maar een atleet ben ik nooit geworden.
- het woordje VAN gebruikt terwijl ik VOOR de vakantie bedoelde.
- TOEN in plaats van TOCH gebruikt.
Nu ben ik gerust,
groetjes Greet(je)Ceuppens
p.s. Petra, bedankt dat je dit voor mij wou corrigeren, liefs van je zus Greet.
Jou naam klinkt me zeer bekend in de oren.
Ik denk zelf dat ik onder jou regie, meegespeeld heb in een kortfilmpje
" De druppel die de emmer doet overlopen" Ik ben daar een keer uit een raam van het éérste verdiep
voor u gedoken.
Ook weet ik dat fotografie voor jou een passie was.
Tof als je van je hobby een job kunt maken.
Alvast welkom op deze site
Bedankt voor kracht die je in deze site hebt gedaan.
Heel veel groetjes uit Hannover van
Nadinetje
Voor mij stond en staat fotografie niet los van mijn eerste en blijvende passie voor de journalistiek. Dat is een twee-eenheid, want ook voor mijn latere tijdschriftartikels over de natuur aan de kust, fotografeerde ik zo onder andere de strandruimers op het strand voor het ZPM (in juni 1987, gepubliceerd in Volksmacht in juli 1987). Omdat ik wou tonen hoeveel zwerfvuil op het strand en in de duinen lag, vroeg ik Edwin Vandenberghe dat hij gedurende één lesuur eens dat vuil wou verzamelen. De dia of de afgedrukte foto zal ik eens bezorgen aan de webmaster van deze webstek.
Over mij werd gezegd en in PMS-rapporten geschreven dat ik tijdens mijn verblijf erg gesloten was en me afzijdig hield. Echt slechte ervaringen had ik niet, omdat ik ook geen huizenhoge verwachtingen had. Alleen een verblijf in de infirmerie wegens waterpokken, vond ik akelig, vervelend en tijdverlies. Later bleef ik het ZPM en het Zeelyceum bezoeken, de laatste keer was dat voor een symposium over het belang van de aanpak van obese kinderen en hun ouders (november 2005).
De kinderen waaraan ik de videolessen gaf, kan ik me ook heel goed herinneren. Leerkrachten hielden mij op de hoogte van hun contacten met gewezen lotgenoten, die met hen in contact bleven of het ZPM ook bleven bezoeken. Ik was er altijd 'gewapend' als de wetenschapsjournalist die ik geworden was. Voor wie mij daarvoor had gekend, was er zeker een verschil tussen de dag en de nacht. Wellicht is het ook die evolutie en dat toch gemeenschappelijk stukje verleden dat het boeiend maakt... Toen ik met collega's op bezoek ging (zoals met de tv-maakster G.L. en later met een fotograaf), kon ik ook niet verzwijgen of verbergen dat ik op een plek kwam met meer dan een eigen verhaal. Daardoor begrijp ik ook wel wat nog aanspreekt in het ZPM en het Zeelyceum.
De natuur is er niet meer dezelfde, dat kon ook niet. Gebouwen zijn ook geen monumenten, dus dat ze verdwijnen is geen ramp. Georges Born mocht wel gebleven zijn, want de huidige bunker is geen fraaie architectuur.
Ook het hoofdgebouw Solvay mag een beschermd stadsgezicht worden, vind ik. Burgers die dat wensen moeten de VRT-programmatie van Eén in het oog houden, want ze kunnen nu zelf een gebouw voorstellen als toekomstig monument. Geef toe, dat witte gebouw met die rode daken laat niemand die het kent echt onverschillig.
Gegroet en zorg goed voor jezelf!
Aan Karin Serneels: Zoals eerder geschreven is namen onthouden niet bepaald mijn beste ding. Ik heb nog een aantal brieven ontdekt van in de tijd waaronder een aantal liefdesbrieven van Peter aan U gericht. Hoe komen die in mijn bezit? Enfin, deze brieven waren inspirerend om enkele namen boven te halen. Een Filip, een Wilfried, een zekere Dirk Lyssebettens, een Bert, een Chris, Mark Vermeire, Philippe(?) Arnhem en Eric De Laet zijn nog namen die ik kan meegeven. Kan jij ze aanvullen?
Het was een uitgave van de toenmalige Belgische Afdeling van de Internationale Liga voor de Dierenrechten in Elsene. Een onuitspreekbare mondvol voor iets dat toen nog niet zo vanzelfsprekend was als nu: dierenrechten of rechten voor de dieren. Ze hadden zelfs een heuse internationale erecode voor de dierenrechten, met versies van die tekst voor kinderen of voor journalisten (die hebben ook altijd een aangepaste aanpak nodig). Maar ze hadden geen spitse stijl totdat ik uitpakte met dat blad Dierenrechten. Wie de foto's van de voorplaat en de achterk(r)ant ziet, denkt meteen aan de vorm en de stijl van dat enige satirische weekblad dat Johan Anthierens zaliger samen met zijn broer Karel en een schare vrijbuiters en pennenridders heeft gemaakt. Ik wist dat je dierenrechten op een meer bedachte, een meer cerebrale manier moest verdedigen of in de kijker werken. Ook nu blijf ik bij dat standpunt, maar intussen weet ik beter dan toen dat een tranerige, melodramatische aanpak meer geld in het laatje bracht van de vele klassieke dierenbeschermingsverenigingen. Los van die bedenkingen en vaststellingen is en blijft het eerste en enige nummer van dat blad Dierenrechten uniek: zeker ook omdat het twee bijdragen bevat die verwijzen naar mijn verleden en mijn contacten met het ZPM en het Zeelyceum. Er is eerst die zwartwitfoto uit 1972-'73 waarop een schare tijdgenoten als flinke jongens op het grasveld rond eeuwige ezel Jules zitten om hem te tekenen. Ergens zit ik daar ook, denk ik, maar ik blijf twijfelen... Wellicht besef ik niet meer hoe ik er toen uitzag, want er bestaan van mij weinig of geen foto's uit die tijd. Een schoolfotograaf kregen we in het Zeelyceum nooit op bezoek...
De tweede bijdrage gaat over de actie die leerlingen van de vierde klas van het Zeelyceum toen voerden om de levensomstandigheden van de varkens op peil te brengen. Varkens hebben modder nodig om zich gezond te voelen, maar dat kregen ze niet in de te propere kinderboerderij.
Waar is de tijd dat kinderen nog zorgden voor die beestenboel? Varkens in het ZPM? Tot 1987 hoorden ze er gewoon nog bij.
Overigens, over varkens gesproken: wie herinnert zich nog die twee grote vaten met de resten van onze spijzen en dranken? Ze stonden vlak naast de uitgang richting strandtunnel en onafgedekt in weer en wind. Lekkers voor de varkens van een boer in West-Vlaanderen, dat wel.
Zelf was ik trouwens wel een gezonde eter in het ZPM. Een alleseter dan nog wel.
Een latere bijdrage waarin ik iets dankzij het ZPM en het Zeelyceum kon doen, verscheen als hoofdartikel van het ACW-weekblad Volksmacht (dat heet nu 'Visie' en verschijnt nog altijd wekelijks in een oplage van meer dan een miljoen gedrukte exemplaren). Met de klas van aardrijkskundeleraar Edwin Vandenberghe en vijf gelegenheidsjutters maakten we een stuk met dia's over wat je in een kwartuur op het strand kon vinden: afval van verpakkingen, plastic, enz.
In scéne gezet voor mijn reeks over de duinen en de natuur aan de kust, maar wel een nuttig en gezond lesuurtje. In de middenbladzijden van dezelfde editie van 17 juli 1987 verschenen foto's van de werkgroep Duin in nood 1987 die onder leiding van hoofdopvoeder Noël Jonckheere met Beach Boys een takkenbosactie had uitgewerkt. Met mooie foto's. Een andere bijdrage was een kort interview van Edwin Vandenberghe, die toen actief was in de gemeentepolitiek van Bredene en vond dat ze daar dringend iets duurzaams moesten doen om de stranderosie tegen te gaan. Iets duurzamers dan die lange zwarte worst die gevuld was met zand en het strandzand op zijn plaats moest houden.
Zo dat was het.
Bij het uitpluizen van alle gesprekken, mails en andere, vraagt iemand hoe
Edwin Vandenberghe aan de naam zoeloe kwam.
P.S. Deze naam is uitgedacht door m'n vriend Bart Sels in eerste instantie.
Met een regelmaat van een klok, klonk de naam ZOELOE geregeld door de wandelgangen of door de leslokalen, wat hij niet altijd in dank aanvaarde. Gevolg, een sleutel tikkend tegen je hoofdje wat pijn deed. Gevolg we riepen geen ZOELOE meer door de gangen, maar m'n vriend Franky of Bart riep ZOE, gevolgd door ikke LOE, zo hadden we hem niet echt uitgescholden, maar hij wist wel beter.
Wat een leuke tijden.
Toepasselijk was het in ieder geval. Hij heeft een tijdje in Afrika vertoefd, was rond en gezond, en had zwoele lippen
Groetjes
Ronald
Overdag volgden die tieners immers de lessen in het ZPM in De Haan. En 's avonds lagen ze in bed op te scheppen over hun heldhaftigheden bij die leraars of over de meisjes, die wondere wezens die ik toen als dertienjarige alleen van op een wel heel grote afstand bewonderde om alles wat jongens niet waren en nooit zouden worden: liever, knapper, verstandiger...
's Nachts lag een jongen te fluisteren over zijn kwajongensstreken bij de Rus, bij die van Frans of hoe dat de Zoeloe niet kon lachen met zijn naam.
Wellicht dacht ik later, in 1972 of 1973, dat die leerkrachten ook wel pret beleefden aan hun bijnaam. Bijna elke leerkracht had er een, alleen van sommige weet of geloof ik dat ze die niet hadden.
Sommige leerkrachten gingen gebukt onder de last van die niet zo fraaie bijnaam.
Aan Edwin Vandenberghe, die altijd sympathiek met mij omging, vroeg ik eens waarom ze hem de Zoeloe noemden. Hij bekeek me eens en reageerde verder niet. Aan mijnheer van Herentals vroeg ik ook eens of hij echt van Herentals was. Die leraar Latijn stak geen latijn in mij om dat uit te leggen.
Zelfs de koks en de afwassers hadden bijnamen. Toen ik maar pas in het ZPM verbleef, stuurden ze mij eens om iets naar het afwaslokaal. Ik moest iets vragen aan mevrouw Spic. Of was het mevrouw Span? Hoe dan ook: ik kom daar bij die mevrouw en zeg beleefd 'dag mevrouw Spic, ik moet komen vragen of' enz. Ze bekeek mij met een heel vies gezicht. 'Oh, excuseer, mevrouw Span' verbeterde ik mezelf. Maar zij was noch Spic noch Span. Pas daarna besefte ik dat dat echte bijnamen waren en dat de getroffen personeelsleden dat niet leuk vonden.
Alleen Pol-van-de-bar is onklopbaar en voor eeuwig en iedereen Pol-van-de-bar. Ze kennen hem en hij kent zijn pappenheimers (een man met een ongelooflijk geheugen, overigens). In een A-magazine uit de vroege jaren negentig staat een artikel over hem en zijn echte naam.
Zelfs dokter A. had een bijnaam. De 'rosten', dacht ik.
Opvoeders beweerden dikwijls dat dr A. alles in de gaten hield op het terrein en dat hij overal onverwacht kon opdagen. De enige die dat 's nachts deed was 'Poetsie Cacao' (de man die alles hoorde maar niet alles zag). De bewaker van de nacht, de man die de rust en de vrede in de gangen en de 'dortoirs' moest herstellen. Ik zag hem echter nooit. Hij was minder dan een schim. Alleen als je de oude luidsprekers 'aan' hoorde klikken, wist je dat deze Big Brother van de oude stempel zat te luistervinken.
Zelf was ik 'JeePee' (ook later kreeg ik die voor mij al ergerlijke koosnaam; alleen van sommige medewerkster kan ik dat nog wat verduren).
De Rus bedacht mij dan weer met een gezegde dat stand hield totdat zijn lichting leerkracht spoorslags met vervroegd pensioen verdween.
'Pas maar op of jij krijgt geen haver'. En dat als vaste frase tegen een van de minst opvallende en stilste leerlingen.
Een geruststelling was dat de Rus die frase niet zelf had bedacht, hoe inventief en creatief deze bricoleur ook wel was. Ze komt wellicht van dichter en huisvriend van het Prevent: Paul Snoek.
Dichter Snoek maakte ooit een gedicht voor het Prevent. De anciens onder het personeel weten dat wellicht nog wel, want de tekst hing lang op handgeschept papier tegen een wand van de verzamelplek bij uitstek voor stoere mannen en meiden: bar 't Wrak.
Nou ja, bij dichter Snoek past dat gevleugeld gezegde 'jij krijgt geen haver' ook beter...
De leraar wiskunde had ook een bijnaam, maar die ligt bedolven onder de vele kussens waarmee hij ons vaak zelf begon te bestoken bij het begin of het einde van een lesuur.
Al bij al kan ik me niet herinneren dat er in het ZPM een pestcultuur bestond. De jongens deden dat niet zo fel... en de meisjes leefden voor mij toen nog helemaal op een andere, onbereikbare planeet.
Douchen in je blootje? Daar stoorde ik me niet eens aan, denk ik, omdat er geen drukte over gemaakt werd.
Toen ik enkele jaren later, in het voorjaar van 1979, in een legerkazerne verbleef... liep ik zo eens zo natuurlijk mogelijk uit de kamer naar de douchekamer. Was dat een rel! Blijkbaar waren die moederskindjes in dat militaire hoofdkwartier niet veel gewoon. Ze vonden dat ei zo na zedenschennis, dacht ik. Ik probeerde nog uit te leggen dat dat nog stamde uit de tijd in het ZPM, maar ook toen ondervond ik dat je het ZPM van binnenuit moet gekend hebben om de hoofdzaken van de bijzaken te kunnen scheiden of het zondermeer te begrijpen. Ook in een latere school beseften ze niet dat het onderwijspeil zeker niet ondermaats was, integendeel. In latere eigen persartikels beklemtoonde ik de waarde van het individueel gericht onderwijs. Een luxe en ver vooruit op de tijd, zeker in de jaren zeventig.
Overigens, voor wie het nog niet weet: de Zoeloe ontpopte zich tot een schrijver van de gemeentelijke geschiedenis van Klemskerke en De Haan aan zee.
Ik ben destijds als 74% gehandikapte in het ZPM beland.
Ik heb er harde tijden meegemaakt, zowel op sportief vlak als andere.
Ik ben er na 8 jaar wel buitengekomen als een bijna gezond persoon. Dank zij de dicipline daar, ben ik er toch in geslaagd na mijn ontsalg uit het ZPM deel te nemen aan verschillende competitieve sporten, zoals Intenationale wedstrijden waterpolo (Scaldis), zat ik bij de Deurnese ijsberenclub te ploerten in het bevroren water, en speelde ik in 3 volleybalclubs.
Beste Danny, je moet karakter hebben om iets te bereiken, en ik zweer je, daar kreeg je die, Ik ben hen daar ook zeer dankbaar voor.
Anders is het voor elk van ons, we hebben allen iets overgehouden aan het ZPM, ik noem dat het Post-nataal ZPM syndroom.
Als je na 8 jaar terug in de maatschappij gesmeten wordt is het niet makkelijk, leven in groep is anders als het kastjessysteem waarin de simpele burger leeft.
Groetjes
Ronald
Wat New York betreft. In 1973 publiceerde hij het boekje 'Recreatieruimten voor stadskinderen' over de playgrounds van de New Yorkse architect Paul Friedberg. In dat boekje dat werd uitgegeven door Standaard Uitgeverij staat ook een hoofdstuk over de speelterreinen die in de jaren zestig, zeventig bestonden in het ZPM: het paaldorp en het legendarische obstakelpark dat zelfs veel dienstplichtigen niet aangekund zouden hebben.
In 1976 was Eric Vanhelsuwé ook een van de eerste medewerkers van de pas opgestartte Koning Boudewijn Stichting. De eerste publicatie van deze KBS gaat ook over Recreatieruimten voor kinderen.
Eric was onvermoeibaar en hield duizenden voordrachten over deze en andere onderwerpen.
In de vroege jaren '90 trok hij met een groepje tieners zelfs naar Nepal. Een reis waar meer dan één verhaal aan vastzit. Ook beschilderden ze eens een volledige kusttram. Enz.
Meer dan ooit zijn er goede redenen om kinderen op een goede manier in contact te brengen met deze natuurlijke troeven. Decennia lang ontving ik de persberichten van de vzw Belgische Natuur- en Vogelreservaten, de voorloper van het huidige Natuurpunt vzw. Dankzij het latere aanplanten van betekenisvolle 'takkenbossen' en het verstevigende helmgras, droegen de kinderen en de personeelsleden er toe bij dat we nu nog een mooie en ongerepte omgeving hebben rond dat altijd nog verrassende en vernieuwende 'huis in de duinen'. Mag ik de huidige bewoners en personeelsleden veel inspiratie en creativiteit toewensen om ook nu nog zinvol om te gaan met deze onovertroffen troeven?
Hoe dan ook, op sommige kostgangers werkte de natuursensibilisering aanstekelijk. Zo herinner ik mij hoe de altijd onverstoorbare Chris Muylaert uit Aalst terugkwam met een reeks prachtige foto's van de vervuilde Dender in zijn stad. Hij wou ons tonen en uitleggen welk vies schuim op dat 'water' dreef als de fabrieken hun vuiligheden hadden geloosd. Net zoals Francis foto's met handgeschreven bijschriften op een stuk papier kleefde en op de muur bevestigde, greep Chris naar plakstift en pen om zijn aanklacht in woord en beeld op te hangen en aan ons te presenteren. Als hij die foto's nu nog bezit, dan zijn dat tijdsdocumenten geworden. Het zegt ook veel over hoe sommige kostgangers de wereld in het ZPM brachten en vice-versa. Zo afgesloten en wereldvreemd was het ZPM heus niet, al konden we uiteraard niet op eigen houtje naar bijvoorbeeld De Haan wandelen om er een krant te gaan kopen...
Ook Bart Sels herinner ik mij als klas- en groepsgenoot, die gebiologeerd was door de beestjes en de plantjes. Ongetwijfeld ook dankzij de rustige invloed van onze biologieleraar Theo De Brandt, die ook niet verheelde dat hij conservator was van de Kijkuit (het terrein dat eigendom is of was van de Koninklijke Schenking - het immobedrijf van de koninklijke familie dat ontstond ten tijde van Leopold II - maar dat terzijde).
Wie de Kijkuit wenst te bezoeken, kan dat doen want al sinds de jaren zeventig zet de beheerder (vroeger de vzw Natuurreservaten, nu de vzw Natuurpunt) geleide bezoeken op zondagen op het programma. Meer bij de vzw Natuurpunt. Al sinds 1977 ontving ik daarvoor de maandelijkse uitnodigingen. Een aanrader.
Ook herinner ik mij de verzameling met opgezette vogels, vogeleieren, schelpen en didactische wandplaten die onderwijzer Hilaire Maertens in een lokaaltje naast zijn lagereschoolklas bewaarde. een verzameling die vermoedelijk niet meer in het ZPM aanwezig is. In de tijd dat de heer Maertens onderwijzer was had vrijwel elke onderwijzer een dergelijke collectie. Dat was didactisch materiaal met een meerwaarde.
Kortom, het ZPM leefde mee met de natuur. Alleen 'duinencross' was een niet zo verstandige activiteit, want ze stond volgens mij haaks op het streven om de duinen ONGESCHONDEN te houden.
Maar elke tijd heeft zijn tegenstrijdigheden.
Ook het bos met loofbomen in een omgeving achter de duinen is uniek voor onze kust. Ook dat leerden we dankzij het ZPM (en voor mij ook dankzij Georges Born) kennen...
Kijk op http://www.natuurpunt.be/default.asp?id=89&action=id%3d24417
;-)
Terzijde, nog een algemene vraag:
Is er hier op deze website al eens iets vermeld i.v.m. het verblijf van Toots Tielemans in het ZPM?
Er was nog een leven vòòr 1970 nml de jaren '60.
Is er dan niemand op het forum van die tijd?
groetjes
eenzaatje
Vrij veel zangers en andere kunstenaar hadden ooit astma, maar je moet ze nu eens horen en zien!
-"Vrij veel zangers en andere kunstenaars hadden ooit astma, maar je moet ze nu eens horen en zien!".
Maar dat is het 'm nu net! Dat is dus ook zoiets wat zo frappant is i.v.m. het ZPM. Ikzelf heb nu niet (of nog altijd niet) het statuut bereikt om 100 percent "kunstenaar" of "artiest" te zijn (ik zit nog in een soort vage schemerzone), maar ik weet heel goed dat ik potverdorie kwaliteiten heb die tegenwoordig ZEER ver te zoeken zijn hoor! Ja, tegenwoordig kun je reeds op TV komen als je het equivalent van een loze luchtbel bent (met of zonder zwembroek aan), maar ECHT talent...
Nu, ik had reeds in '73 in de mot dat daar in het ZPM heel veel talent rondliep, en dat velen van hen die daar toen rondliepen een zéér krachtige charismatische invloed hadden. Ik was in ieder geval een hevige bewonderaar van pappie Dirk (volgens mij de meest professionele pappie ooit). Maar als ik dan denk aan die twee holhoofdige pipos die mij in de refter op tafel deden staan, als was ik een moderne versie van de zonderlinge freak Kaspar Hauser, dan weet je het wel...
En TOCH moet ik daar zijdelings aan toevoegen dat dit incident (de tafel-kwestie) mij op de één of andere manier een soort "entertainers-startpakket" heeft meegegeven. Het was een harde les (te kijk worden gezet op tafel), maar het heeft ook iets "in gang gestoken" (cabaret-métier of zoiets).
Ik lees graag de positieve verhalen. Ik heb er dan ook een aangename tijd gekend. Ik
kan wel een negatief verhaal neerschrijven......maar die herinneringen overheersen niet.
Ik heb leren relativeren...alles in zijn context plaatsen....
Wie herinnert er zich de drukpers die in de klas van Eric Vanhelsuwé stond?
Mijn vriendin, Dominique Hellebuyck (1974-1975)en ik hebben die gebruikt. Het was een leerrijke ervaring.
en dan kon je de tekst meerdere keren na een af drukken.
Herinneringen die nu naar boven komen door de opmerkingen in dit brievenkanaal, want hoewel ik tweeëndertig jaar onafgebroken met het ZPM als journalist in contact bleef, herinner ik mij die details pas nu. Ik was al die tijd immers niet meer met het verleden bezig. Sommige briefschrijvers zoals Danny Caes lijken er wel door gebiologeerd, maar dat zal wel puur onversneden nostalgie zijn die wordt gewekt door andere beelden en verklaringen. De webmaster is anders ook wel een bezige bij in deze stek!
Hoe was en is dat bij jullie? Hoe leg je dat uit aan niet-ingewijden?
je moet er verbleven hebben om het te begrijpen.
Ik spraak er altijd zo positief over....
daardoor heeft mijn man, tijdens zijn opleiding, gekozen om er stage te lopen...
Eigenlijk kan ik uren over machines vertellen. In het lokaal van de directrice (franse school) zat er ook zo'n alcoholstencileermachine (niet te verwarren met een "gewone" stencilmachine (doordruk) die een zwarte tekst maakt: het bedienen van een dergelijke machine is heelwat complexer en de "master" (waarop de originele tekst geprint werd) kon slechts éénmaal gebruikt worden).
Een alcoholstencil werkte met een coverblad dat met een dikke laag inkt bedekt was. Na de tekst geschreven te hebben ging de master in de duplicator en de cover in de vuilbak. De master kon een paar honderden afdrukken produceren, met een steeds minder duidelijke afdruk (dat wij compenseerden door trager aan de hendel te draaien). De master kon meermalen gebruikt worden. Meerkleurendruk was mogelijk door verschillende gekleurde covers te gebruiken.
Het was natuurlijk om de cover te doen! De inkt was bijzonder geconcentreerd en een mesjuntje inkt dat van de cover geschrapt werd kon emmers en emmers water paars kleuren. Ik wist al direkt wat ik ermee kon doen: een snuifje inkt in de slaapzak van een pestkop en de dag nadien was hij zo blauw als een toeareg. Ik bewaarde de inkt in een plastiek busje "Lactéol du Docteur Bouchard". Het was mijn bedoeling de inhoud ervan (geschapt van talrijke covers) onopgemerkt in het zwembad te dumpen zodat ie gesloten moest worden, helaas ik ben m'n tubetje verloren voor het zover was. Had ik geweten dat de bassin achteraan in verbinding stond met het zwembad, dan had ik de inhoud ervan daarin kunnen dumpen.
Die lerares was, dacht ik, mevrouw Rubbens.
