Le préventorium des années 1970

03.07.2006 - 12:14:18	Danny calling Linda.	Linda, alhoewel we elkander daar waarschijnlijk niet gezien hebben (ik was sortant in de lente van 1974), wil ik ter aanvulling van uw herinnering aan de Tritonzaal-festijnen, mijn herinnering toevoegen i.v.m. de "kermis" die ik daar (min-of-meer) had meegemaakt (let wel: ik was geen losbol in die tijd). Enfin, was mij dat daar een middeleeuwse (lees: "Spel Zonder Grenzen"-achtige) toestand daar in die zaal! Centraal bevond er zich een soort hellend vlak dat helemaal ingesmeerd was met een rare glibberige substantie (waarschijnlijk bruine zeep). Er liep daar o.a. een soort "Merlijn De Tovenaar" of zoiets rond (met een donkerblauwe punthoed vol sterretjes). De lerares van mijn klas zei achteraf: "Wel Danny, dat was toch hetgeen je altijd al wou zien; sterretjes". Ik weet nog dat ik de lerares met een scheef oog stond te bekijken, zo van: "Beste lerares, ik ben iemand die het in de pure astrofysica wil gaan zoeken, niet in kinderachtige sprookjesfiguren". Maar ja, zulke dingen zegt men dus niet als men "slechts" 9 jaar is. U zult zich afvragen: "En heeft vriend Danny toen ook op dat glibberige hellende vlak gestaan?". Hmmmmm... ik had ergens nog wat gezond verstand zitten, en daar maakte ik op dat moment gebruik van. (ik hoor de lezers van dit gastenboek al luidop denken: "Jawadde, is mij dat nen onmogelijke!").
05.07.2006 - 12:34:05	D.C. calling the anciens.	Beste anciens. Wie van U kan zich nog de hyper-kinetische (pardon: over-enthousiaste) lerares herinneren die steeds op een theatrale manier les gaf? Zo herinner ik mij nog levendig die keer toen ze op haar typische circus-achtige manier van wal stak omtrent iets dat te maken had met "tienduizenden" en "miljoenen" of zoiets. Op het bord was ze overijverig allerlei nullen achter een "één" aan het opschrijven, waarbij ze werkelijk UITRIEP hoeveel nullen er wel achter die "één" stonden! Heel het Z.P.M. moest het aanhoren, zelfs tot in de duinen en op het strand. En toen ze enkele wijzigingen aanbracht aan dat nul-rijke getal, nam ze niet de spons, maar kwam de vinger eraan te pas, die ze keer op keer nat maakte met haar tong! Daar hing nogal wat opdrogend speeksel aan dat bord! Wat een curieus vertoonsel was dat daar in dat klaslokaal. En ikzelf, ik had constant pijn in mijn benen en rug, veroorzaakt door dat muf-ruikend kussen onder dat kleine en VEEL te lage tafeltje. Ik had toen hardop moeten uitroepen: "MEVROUW, UW MILJOENEN STELLEN NIETS VOOR IN VERGELIJKING MET DE CONSTANTE PIJN IN MIJN BENEN EN RUG, VEROORZAAKT DOOR DAT KLEIN TAFELTJE EN DAT MUF-RUIKEND KUSSEN!!!". En ik zal maar zwijgen over die Alvamas waar we moesten op slapen, want dat waren (in mijn ogen) flexibele badkuipen opgevuld met mousse (ik heb het dus over die dikke witte, niet de dunne blauwe glanzende).
05.07.2006 - 17:36:53	Ronald	Beste Danny, Voor wat die alvama's betreft, deze waren zeer nuttig voor mensen met alergiën, zoals stofmijt,en vele andere miljoenen onderkruipertjes, dat jij deze afkeurd vind ik zwak. Ik heb daar jaren heilzaam op geslapen, bijkomend voordeel was dat ze makkelijk opgedekt waren. Groetjes Ronald
06.07.2006 - 10:06:37	D.C. (3010/302)	Ronald, ik wil nog even voortborduren op het thema ALVAMA. Het is pas rond het midden van de jaren '80 dat ik echt ben beginnen beseffen waarom die Alvamas in plastic waren. Toen ik daar destijds was, in 't ZPM ('73-'74) werd ons helemaal NIET verteld waarom we op plastic moesten slapen. Nuja, ik zou toch geen antwoord gekregen hebben, moest ik ernaar gevraagd hebben. Dus ik zweeg er maar over. Na een tijdje werden we die plastieken "bedden" wel gewoon, maar toch. Nu, na al die jaren, weet ik waarom we destijds op "plastieken badkuipen" moesten slapen: de gevreesde stofmijt dus (ook wel "krijnluis" genoemd). De stofmijt kan in gewone ouderwetse matrassen meermaals voor "bevolkingsexplosies" zorgen! (matrassen boordevol stofmijten dus). Het geoefende oog kan stofmijten zien rondwandelen, meestal op het frame van het bed! Op een donkere achtergrond laten ze zich zien als kleine witte bewegende puntjes. Met behulp van een sterk vergrootglas zien ze eruit als glimmende witte bollen met lange haren! Raar om zeggen, maar voor de eenzame ziel is de aanwezigheid van een stofmijtpopulatie ergens een milde "geruststelling": men voelt zich nooit alleen in het bed! Nuja, ZONDER de aanwezigheid van stofmijten (in een "proper bed") zitten we TOCH nog steeds met miljarden microscopische bacterieen opgescheept. Geruststellend, niet? Weet U, beste lezers, dat er volgens mij nog een tijd zal komen dat de dierenrechten-organisaties (lees: de achterkleinkinderen van Gaia en Greenpeace) zich zullen inzetten voor de bescherming van de stofmijt en de bacterie (ze zullen zeggen: "de natuurlijke stabiliteit en correlatie der aardse levensvormen raakt in verval door de bestrijding van de stofmijt en de bacterie"). Er staat de mensheid nog bizarre tijden te wachten.
17.07.2006 - 10:37:07	Danny 't Suske (3010), Jerommeke (302)	Beste anciens, misschien is dit een "overbodige vraag" hier in dit gastenboek, maar 'k vond dat ik ze toch moest stellen: wie van U kan zijn/haar stamnummer (of stamnummers) nog herinneren? Zoals U reeds meermaals zult gelezen hebben; de mijne waren 3010 en 302, en ook nog: 85-09734, maar dat was tijdens mijn legerdienst. Vreemd om zeggen, maar ik heb zo 't gevoel dat ik twee keer mijn legerdienst gedaan heb: de eerste keer in '73-'74 (als kleine van 9-10 jaar), en de tweede keer in '85-'86 (als opgeschotene van 21-22 jaar). En telkens was er munitie mee gemoeid. De eerste keer mochten we er mee spelen, de tweede keer moesten we er mee oefenen. Tijdens mijn tweede legerdienst had ik een echt "deja vu" gevoel. Ik had het allemaal al eens eerder meegemaakt. Ik hoorde toen iemand zeggen (toen ik in Lombardsijde aankwam): "Jaja, van nu af aan zijn we echt van de buitenwereld afgesloten". Ik dacht: "Niets nieuws vriend, ik heb dit al eens eerder meegemaakt".
18.07.2006 - 14:10:13	Danny Caes (3010/302)	Marc, dus ik mag aannemen dat "het Zeepreventorium" vandaag de dag niet echt het Zeepreventorium meer is? Zijn de vloertegels en zo nog steeds dezelfde als deze van toen? (rare vraag, ik weet het). Hangt dat ijzeren raamwerk daar nog met de tekst "ARBEID ADELT"? Staat die "Sioux-bunker" daar nog met de ijzeren verroeste buis daar vanboven op? (die buis fungeerde toen als "mijn telescoop"). Nog een vraag: was er daar in die tijd een soort "stenen duikboot" of iets dergelijks? (dus een "nep-duikboot" die ergens tussen het groen te vinden was). Let wel: dit kan mogelijks een verkeerd geinterpreteerde herinnering zijn (verwarring tengevolge de stenen golfbrekers op het strand, die er dus ook als "duikboten" uitzagen). Ik kan mij geen raamwerk met de tekst "Arbeid adelt" voor de geest halen, wat ik wel weet is dat er een bord in de buurt van de keuken hing, met een tekst met de namen van de weldoeners (bouw van het hoofdgebouw), onder andere de S.A. Arbed. Dit bord bestaat nog steeds (als je goed kijkt zie je me trouwens op de foto!).
20.07.2006 - 09:52:22	Danny aan Marc	Marc, de binnenkant van de tunnel zal dus waarschijnlijk ook al XX-aantallen keren overschilderd zijn, stel ik me voor. Ik herinner mij nog dat mijn vader daar indertijd zijn naam in had gekrabbeld, juist aan de ingang (de kant naar het complex dus). Tiens, zouden er soms nog foto's bestaan van alle stripfiguren die daar destijd in geschilderd waren? Ik herinner mij nog dat er wel 50 of zo figuurtjes in stonden, langs weerszijden. P.S.: ik schijn mij ook nog iets vaags te herinneren i.v.m. een pappie (of mammie) die gesanctioneerd werd omdat hij (of zij) de deur van de tunnel liet open staan. Kan dat? Ging die deur op slot? (dat ben ik vergeten). Ik kan mij ook nog iets vaags herinneren i.v.m. de rare echo in die tunnel, als de deur tegen de zeekant toe stond. Ik had dat opgemerkt want ik was altijd aan het experimenteren (het onderzoeken van licht en geluid).
21.07.2006 - 12:21:14	Danny herdenkt...	Marc en de andere anciens die in het ZPM waren gedurende de jaren 1969 en 1970. Het lijkt mij interessant dat we eventjes stilstaan bij het feit dat het momenteel (juli 2006) 37 jaar geleden is dat Neil Armstrong en Edwin Aldrin van Apollo 11 op de maan stonden. Ik heb ondertussen gemerkt dat de maanlanding ook in het ZPM uitvoerig werd gevolgd (gelezen via mails van Marc Doigny, alsook gezien via foto's op de site). In mijn dagen (1973) was alles allang vergeten, en moesten we het stellen met paardenfeuilletons (op televisie dus, tot vervelens toe). Wat vonden die mammies toch aan die paardenfeuilletons? (zat ik mij steeds af te vragen)("Black Beauty" en dat soort zaken). Er waren paarden genoeg te zien op het strand, en hun achterlaatsel was iets dat destijds niet echt om aan te zien was! Toch niet op het strand (dat al vol lag met zwarte olieklodders). Paarden op het strand... toch ook iets raars als je 't wat nader beschouwt. Tiens, FIETSEN op het strand, mag dat nu of mag dat nu niet? (vraag ik mij steeds af, telkens als ik toevallig op het strand kom).
21.07.2006 - 15:19:03	Marc Doigny	In die tijd volgden we de maanlanding: niet op televisie, maar via grote foto's uitgeknipt uit Paris-Match (er hing toen ook een foto van de Shah van Iran aan de muur, waarom is mij onduidelijk). Het bezit van een radio (of een polshorloge) was niet toegestaan in het ZPM. Fietsen is verboden op het strand, behalve expliciete toelating (wedstrijd, demonstratie,...). Dit is ook het geval voor paarden; er is een speciaal reglement van toepassing (toegelaten op die plaats, van die datuim tot die datum, enz). Black Beauty was eigenlijk voor de meisjes, wij keken naar Bonanza (laatst met weemoed opnieuw op televisie gezien), Flippie, Flippie (de boskangoeroe?), Flipper,...
23.07.2006 - 11:36:25	Danny bij de coiffeur?	Beste anciens van de eerste helft der jaren '70. Ik heb een vraag i.v.m. de coiffeur van het ZPM. Wie kan zich die nog herinneren? Als ik mij niet vergis had die zo van die rare "Marty Feldman"-ogen, en ik dacht dan ook steeds: "Die coiffeur moet mijn haar niet snijden, want ik veronderstel dat hij geen al te goed stereoscopisch zicht heeft, met zulke kameleon-ogen". Het viel dan ook op dat die coiffeur slechts één enkele coupe kende: de "Ringo Starr coupe", alhoewel ik daar moet aan toevoegen dat sommigen erbij liepen als Ivanhoe (doch: hun "Ivanhoe coupe" verschilde niet erg veel van de "Ringo Starr coupe"). Ikzelf liep er in die tijd (1974) bij als Brian Jones van de Rolling Stones, met zijn vlasblond haar (in het ZPM werd mijn haar dus geleidelijk blond, waarschijnlijk door de invloed van het zilte zeewater en de zon)(de combinatie van zeezout en ultra-violette stralen misschien?). Dat blond was op een jaar tijd (na het ZPM) echter allang weer weg. In de tweede helft van 1975 was er al niets meer van te zien. Vandaag de dag (anno 2006) lijk ik dus niet echt meer op Brian Jones, maar wel op een mix van Mick Jagger en Gaston Lagaffe (a.k.a. Guust Flater). Qua motoriek zou ik een perfekte kopie kunnen zijn van "Monsieur Hulot" (Jacques Tati; in diens films "Mon Oncle", "Playtime", en "Traffic"), en ook wel van Jerry Lewis in diens eerste zwart-wit films, alsook Rowan Atkinson (als "Mr.Bean"). Kunt U zich een beetje voorstellen hoe ik er uit zie? ;-)
24.07.2006 - 11:33:14	D.C. (3010/302)	Karin, ik weet precies wat U bedoelt! Zelf zou ik helemaal NIET meer in het ZPM en in het medisch paviljoen willen rondlopen (vooral het medisch paviljoen). Ik had destijds (in 1973-74) voortdurend angst wat betreft de regelmatige bloedprikken en de geheimzinnige onderzoeken (die bloedprikken vond ik dus totaal nutteloos!). Ik was ook als de dood voor injectiespuiten en het dagelijkse "4-uurke" met de drie soorten "limonade" (gele, groene, en rode), want in de refter (dus tijdens dat "4-uurke") werd steeds uitgeroepen wie er naar het medisch paviljoen moest "om zijn spuit" (volgens mij lag daar dan een kanjer van een injectienaald te wachten met daarin één of ander obscuur produkt). Weet U, ik had daar eens een wrat in mijn voet (waarschijnlijk veroorzaakt door de rubberen laarzen die we moesten dragen), en ik werd op een dag naar het medisch paviljoen doorverwezen, omdat men die wrat uit mijn voet ging verwijderen. Denkt U dat ze mij daar in dat medisch paviljoen zouden gezegd hebben dat ze die wrat uit mijn voet gingen halen? Niks van. Alles gebeurde zonder enige vorm van voorafgaande uitleg of geruststelling. Ik moest maar raden wat ze met mij van plan waren. Alsof ik een soort achterlijke debiel was die niet vattelijk was voor enige vorm van conversatie. Zo werden we dus allemaal (de Jerommekes) op één en dezelfde hoop gegooid. En het is DIT wrange gevoel dat mij destijds zo enorm dwars zat. Ik bevond mij, in mijn sectie, tussen alle soorten mentaal/fysisch gehandicapten en sociaal onaanpasbare lamentabelen (slechts hier en daar een astma-patient). En automatisch werden de... eh... hoe zou ik zeggen... de "normalen", alsook diegenen bij wie er psychisch niet echt iets mis was, ook maar aanzien alszijnde "de sukkelaars" en/of "de minderen". Kunt U zich voorstellen wat voor een knoert van een minderwaardigheidscomplex ik daar destijds heb opgedaan? En ik kan maar niet begrijpen waarom het P.M.S. mij indertijd aan dat voorafgaand psychomedisch onderzoek heeft onderworpen, alsof ik een soort buitenaardse "alien" was die aan een "aanpassingsprogramma" toe was. Nu, wat ze dus uiteindelijk van mij gemaakt hebben is een soort tegendraadse rebel. Geen wonder dus dat ik vandaag de dag wel eens "het onbegrijpelijke buitenaardse wezen" durf uit te hangen. Puur uit protest. Volgens mij had het "professioneel personeel" van het P.M.S. het maar zover niet mogen laten komen! Ze hadden mij destijds met rust moeten laten. Ze hebben er een ERG zuur-smakende soep van gemaakt! Deze soep ligt nog altijd op mijn maag, en ze wil er maar niet uitkomen. Dank U P.M.S., U heeft uw... eh... "best" gedaan.
24.07.2006 - 16:51:03	serneels karin	beste DC, Het laat mij sinds de zaterdag niet los. Zelf ben ik ook helemaal niet zelfzeker.Elk moment komen er herinneringen terug. Wat mij vooral opviel is dat jullie jongens het zo zwaar hebben gehad, nooit heeft er iemand van jullie daar iets over gezegd. Ik paste mij aan het regime aan, ik vond dat normaal, achteraf blijkt het niet zo normaal. Mijn mooiste verblijf waren de twee laatste zomervakanties. Ik versta en weet nu pas wat jullie "jongens" doormaakten. Ik stierf elke dag van heimwee. Zou mijn kids daar nooit naartoe laten gaan. Sommige mensen hier zijn serieus "beschadigd". Het spijt me zo voor iedereen.
25.07.2006 - 10:18:50	Danny C. (3010/302)	Ronald, hetgeen U daar schrijft i.v.m. dat zwemmen in zee (in een cirkel per sectie); welnu, ik herinner mij nog goed dat ik, toen we daar met z'n allen in dat vuile en grijze zeewater aan het ploeteren waren, voortdurend dacht: "Ik moet mijn best doen want DEZOMER zal naar mij staan kijken vanop het strand" (dus de zwemleraar zat meestal vanop het strand naar ons te kijken). Ik voelde mij geviseerd, en ik dacht dat Dezomer mij ging straffen of uitschelden indien ik daar in dat zeewater niet "sportief en gezond" bezig zou zijn. Ik had dus echt schrik (!), vooral toen Dezomer en onze lerares daar vanop 't strand naar ons zaten te kijken, en met elkaar de toestand aan het "evalueren" waren (i.v.m. ons dus). Ik dacht dus dat ze ons aan het controleren waren, om te zien wie wel of niet meedeed met de rest. Wat een rotgevoel! Volgens mij bestonden er in die tijd twee soorten mensen: wij (de gewone mensen dus) en de "sportievelingen", die, zoals ik het aanvoelde, een erg stugge en bitse kijk hadden op de gewone mensen (de sportievelingen zagen alle niet-sportievelingen aan als "een lagere soort" waar niets mee aan te vangen viel). En ik vrees ervoor dat deze manier van redeneren vandaag de dag nog steeds brandend aktueel is. De televisie bijvoorbeeld zit vol vierkantig gevormde sportvrouwen en aerodynamisch uitziende wielrenners die niets anders kennen dan: PRESTEREN en SCOREN (en liefst zo ver mogelijk BOVEN het gewone menselijke). In het ZPM (in onze tijd) werd het er dus bij de Jerommekes dan ook echt ingestampt: PRESTEREN en SCOREN! En deed je dat niet, of trok je je dat niet aan, dan was je een vod (zoals ik eens moest aanhoren dat een pappie tegen een Jerommeke zei: "Je bent een ZAK!"). Nu, het kon mij eerlijk gezegd allemaal geen moer schelen, dat "sportief presteren en scoren". Ik wou enkel KENNIS opdoen, vooral i.v.m. de wondere wereld der bijzondere natuurverschijnselen (ik liep dan ook constant naar boven te kijken, naar de wolkenpracht en naar ongewone optisch/atmosferische verschijnselen rond de zon). Ze zullen toen waarschijnlijk gedacht hebben: "Wat meent hij nu weer te zien, daarboven..." (wisten zij veel...).
25.07.2006 - 11:27:23	D.C. (3010/302)	Ronald, om nog even voort te borduren op het thema "sportievelingen en hun stugge kijk op niet-sportievelingen". Het moest toch wel lukken zeker dat jonkheer D.C. (ik dus) ten tijde van het ZPM steeds een vreemdsoortige... eh... "nog niet nader bepaalde gewaarwording" kreeg als ik die vlotte sportievelingen met hun bitse blik in hun ogen destijds in hun glanzende en bont-gekleurde nylonjassen zag rondlopen (in de jaren '70 was dat zo'n beetje de blitse mode van de sportmensen). Vraag mij niet waar het vandaan kwam, maar het is dus een feit dat dit hoogst onconventionele... eh... fetish-gevoel op mij het effekt had van een echte tantalus-kwelling! En op de koop toe was het... TABOE! Voor wie zulks niet begrijpt, of nog nooit heeft horen spreken van zoiets, welnu, het internet heeft mij ondertussen geleerd dat ik niet de enige ben die zoiets vreemds ervaar! Sterker nog: er bestaan tal van gespecialiseerde internationale websites over dit thema (vooral in Duitsland, Nederland, etc...). Alleen hier in onze brave Belgen-contreien zitten we op dit gebied nog steeds in een "preuts en middeleeuws achterland". Er is nog zoveel onbekend... Ik had dus echt het gevoel dat ik, ten tijde van het ZPM, mijn tijd ZEER VER vooruit was! (of toch in ieder geval: op de hoogte van "dingen die men niet voor mogelijk zou houden", ook al was ik slechts 9 jaar). BIZAR, ik weet het, maar ook zeer blik-verruimend! Het zou nogal wat geweest zijn zeker moest ik daar in het ZPM honderduit verteld hebben i.v.m. hetgeen er in mij om ging. REVOLUTIONAIR, dat wel, maar het zou niet in de denkwereld van de "pedagogen" gepast hebben.
26.07.2006 - 10:21:24	D.C. en de prikkende verpleegster	Beste anciens, sommigen onder U zullen de volgende situatie maar al te goed herkennen. Het werd een bijna dagelijks ritueel, en ik kon maar niet begrijpen waarom het zo frequent moest gebeuren. Het betreft dus de raadselachtige bloedprikken in de vinger. Op een dag moest ik dus (nog maar eens) naar het medisch paviljoen, voor de prik. Ik dacht, toen ik daar bij die verpleegster zat: "Ik zal haar zeggen dat het feitelijk niet nodig is dat ze dat doet, want er is nog maar onlangs een prik uitgevoerd". Bon, dus die verpleegster (of wat daar moest voor doorgaan) kwam tevoorschijn met haar naaldje, en ik, kordaat als ik was: "Mevrouw, het is eigenlijk niet nodig dat je dat doet want het is nog maar onlangs gecontroleerd (mijn bloed) en het was in orde!". Ik veronderstel dat die mevrouw ergens een probleem met haar oren had, want ze negeerde mij straal. Ik kon het toen evengoed tegen de muur of tegen de deur geprobeerd hebben (het uitleggen i.v.m. de zinloosheid van dat bloedprikken). De naald ging dus, omdat het voor haar nu eenmaal een ingestudeerde taak was, in mijn vinger. Ik dacht dan ook steeds: "hoe kan dat verplegend personeel achteraf weten van wie al die bloedstaaltjes zijn, nadat die druppeltjes bloed tussen al die dunne glasplaatjes gestockeerd waren?". Ik kan mij vergissen maar ik schijn mij niet meer te herinneren dat mijn naam of stamnummer op die glasplaatjes werd geschreven. Ofwel had ik het steeds verkeerd begrepen. In ieder geval vond ik het vreemd dat ik bijna dagelijks naar dat medisch paviljoen moest voor die raadselachtige bloedprik. Nu zeg ik "bijna dagelijks", maar het kon ook wekelijks geweest zijn. Wat wel dagelijks gebeurde, was die donkere zeemzoete siroop waarvan ik na de avond-maaltijd een soeplepel moest van drinken. Deze zoete brij kon, qua smaak, ergens vergeleken worden met een mix van kandijsiroop en Kinawijn ("Zuster Godelieve"). Misschien zijn er hier in dit gastenboek nog anciens die zich de naam van deze zeemzoete siroop nog kunnen herinneren? De franstaligen noemden het "le sirop typhon" naar aanleiding van het gelijknamige lied. Wij hebben zelfs ooit eens moeten dansen in de tritonzaal, verkleed als siroopfles op het liedje: "Buvons, buvons, buvons, — le sirop Typhon, Typhon, Typhon, — l'universelle panacée, hé-hé..." (...de oplossing voor al je kwalen...). Bij sommigen mocht het duidelijk niet baten...
27.07.2006 - 11:56:02	Danny Caes (Sus 3010/Jerom 302)	Aan Pascal Nyssen (Sioux 477), spijtig dat mijn Frans niet echt 100 percent is, maar ik constateer dus volgens uw recentste bericht in deze gastenblog dat U een hele hoop herinneringen zou kunnen toevoegen aan mijn eigen lijst (zie aparte bladzijde). Bon, ik tracht uw bericht zo nauwkeurig mogelijk te bestuderen en te onderzoeken m.b.v. een Frans woordenboek en de summiere kennis die ik van school heb meegekregen (ik voel mij een beetje als Sherlock Holmes die een belangrijk onderzoek start!). Ik hoop natuurlijk dat er herinneringen tussen zitten die bij mij één of meerdere "AHA-erlebnis" achtige gewaarwordingen kunnen veroorzaken (ook al was ik geen Sioux, enkel Suske en Jerommeke). In ieder geval bijzonder interessant om weten dat "Poetsie" dus ook een ECHTE naam had! (in onze tijd dachten we dat die nachtwaker een levend stripfiguurtje was dat gedurende het daglicht helemaal niet bestond!). Moet je dus in gedachten proberen voor te stellen: het werd donker, en wie verscheen er ten tonele? Poetsie dus, met zijn "phare". Jaren later deed de herinnering aan Poetsie mij denken aan het rare mannetje in de TV-reeks "De komst van Joachim Stiller" (er kwam daar steeds zo'n bizar mannetje in met zo'n typisch brilletje). Die reeks zouden ze nog eens mogen uitzenden (want: de surrealistische sfeer in die reeks kwam treffend overeen met deze van het Zeepreventorium!).
28.07.2006 - 08:57:52	D.C. en het Genkse meisje	Aan alle anciens met een geheugen vol belangrijke en niet-zo-belangrijke details uit de eerste helft der jaren '70. Hier volgt nog maar 's een klein herinnerinkje uit het jaar '73 (kon ook '74 geweest zijn). Op zekere dag verscheen er tijdens één van onze dagelijkse buiten-aktiviteiten rondom het complex een meisje dat op mij een niet-geringe indruk maakte (ze had een speciale en ietwat "artistieke" uitstraling). Ze was enkele jaren ouder dan ik, en ze kwam in gesprek met onze pappie. De pappie vroeg van welke streek ze was, en haar antwoord was: "Ik kom van Genk". Ik dacht: "Dat meisje kan de letter T niet uitspreken" (ik dacht dat ze Gent wou zeggen, maar dat ze de letter K uitsprak inplaats van de T). Tja, in die tijd wist ik nog niet dat er ook een stad met de naam GENK bestond, dus ik stond dat meisje zo dwaas als iets te bekijken en te beluisteren (misschien stond mijn mond open van verbazing, en bewondering). Misschien is er hier in deze gastenblog een dame die zich herkent in dit verhaal. En indien dat zo is... U maakte mij destijds een beetje jaloers omdat ik nog TE jong was om iets te beginnen ("iets"... wat dat ook mocht zijn). Ik vond U in ieder geval een bijzonder interessante verschijning! P.S.: het vreemde van de zaak is wel, dat ik daar in het ZPM een groot aantal mensen heb gezien en meegemaakt die elk een zéér krachtige en aparte uitstraling hadden. Elk van hen had een bijzonder charisma (het mooiste voorbeeld was het mysterieuze meisje waarvan ik dacht dat ze Erica of Ulrika heette). Doch, eens in de "gewone" wereld aanbeland, dus na mijn verblijf in 't ZPM, vond ik dat de mensen er eerder "alledaags" uitzagen (een inhoudloze massa). Er moet daar in De Haan-aan-zee iets in de lucht hebben gehangen (een vreemde substantie in de "litorale ether"). Ofwel zaten er milde hallucinogenen in onze medicamenten.
28.07.2006 - 10:11:42	D.C. en het witte bruisende drankje	Beste anciens die ook wel eens in het medisch paviljoen waren opgenomen wegens een "gewone" ziekte. Ik was dus ooit eens voor een 14-tal dagen een echte mede-patient! (er was op dat moment een soort epidemie van verkoudheden en griep-toestanden). Wat een surrealistische ervaring! Niet alleen voor mij, maar ook voor de verpleegster die dagelijks langs kwam, meestal met een thermometer en een soort wit bruisend drankje (waarschijnlijk een medicament, heb ik mij altijd voorgesteld). Op zeker ogenblik vroeg ze mij naar mijn naam, om te zien of ik het wel degelijk was die daar in dat bed lag (men wist maar nooit). Wilt U mij geloven, beste lezers, dat ik mijn eigen naam niet meer kon herinneren? Plots viel er een vreemde stilte. Die verpleegster, die overigens een niet-onaantrekkelijke was, stond mij op zo'n verbaasde manier te bekijken van: "Wat krijgen we nu?!?!". Tja, volgens mij zat er daar in dat vreemde witte bruisende drankje iets dat nog wat anders deed dan enkel verkoudheden genezen. Naast mij lag er op dat moment een ander Jerommeke dat 's nachts honderduit lag te vertellen over zijn grootvader die af-en-toe wel eens een papje klaarmaakte van... (...geen paniek beste lezers, ik zal dat hier niet verder uit de doeken doen want de kans bestaat dat het klavier van uw P.C. terstond bedekt is door de nog-niet-verteerde maaginhoud). Ik dacht, toen ik dat Jerommeke aandachtig lag te aanhoren: "Wat voor onzin ligt die hier toch allemaal uit te kramen?", maar aan de andere kant moest ik toch wel toegeven dat het zéér entertainend was! Het waren nachten vol amusatie. P.S.: indien U dit leest (Jerommeke), U was het die, tijdens de beruchte Go-Cart wedstrijd op de parking van het complex, naast mij zat tijdens de ronde waarvan ik dacht dat het onze laatste was, en ik VEELS te vroeg op de rempedaal stond, waardoor U haast de seskens kreeg omdat ik zo'n oerdomme beslissing nam. Sorry! Mijn gedachten waren toen niet echt betrokken bij de wedstrijd (veel te veel mooie meisjes in 't ZPM om aan te denken). ;-)
28.07.2006 - 14:55:31	Danny Caes (3010/302)	Aan Willy Desmet. Leuk om na 32 jaar nog 's een foto van pappie Dirk te zien! Dat vond ik dus de meest professionele pappie van heel het voltallige pappie-korps. Met hem discuteerde ik o.a. over de toestand van het universum en over de film "2001: A SPACE ODYSSEY" van Stanley Kubrick. Ik weet nog dat mijn ma indertijd op de parking van 't complex wat stond te babbelen met pappie Dirk i.v.m. mijn interesse voor "dingen waar anderen van mijn leeftijd helemaal niet aan dachten" (de ruimte, parallelle werkelijkheden, etc...). Oh... en dan was er nog iets: pappie Dirk kon destijds een amusant truukje met een pingpongballetje dat hij boven zijn mond kon doen dansen (het rustte vanboven op de door zijn mond uitgeblazen luchtkolom). Een grappig zicht! En... het was pappie Dirk die mij plots toeriep "ALLEZ DANNY!!!" toen ik tijdens het knotsgekke popmuziek-concours gezwind met een fles vol knikkers stond te rammelen (op een smartlap dan nog wel!). P.S.; Willy, in uw bijdrage schrijft U: -"Waar werd er gespeeld bij regenweer? Ik herinner mij alleen de bricolagekamer op het eind van de gang waar een muur mooi beschilderd was met een tafereel uit een disneyfilm of zoiets". Willy, ik herinner mij deze kamer nog vrij goed, want er stond daar ooit eens een grote doos of kist vol geografische kaarten, atlaskaarten, stafkaarten, topografische kaarten. Ik veronderstel dat die doos (of kist) afkomstig was van de vader van Olivier Maison (ook een Jerommeke). Alle kaarten toonden steeds landschappen van bergachtige streken (van Frankrijk, dacht ik). Nog P.S.: tijdens regenweer stonden we meestal buiten "LEVEN OF DOOD" te spelen (een soort rudimentair volleybal-achtig spelletje dat blijkbaar alleen tijdens regenachtig en koud weer kon gespeeld worden). De pappies zagen er dan steeds uit alsof ze een hitsig rock-concert stonden te geven voor een denkbeeldig Woodstock-achtig publiek. Ze gingen er echt in op, in dat spelletje "Leven of Dood". Ik dacht toen steeds: "Ik heb honger en ik sta hier een longontsteking op te doen". Kon mij dat "Leven of Dood"-gedoe schelen... een bal over een net gooien, wat is daar nu zo boeiend aan?
28.07.2006 - 15:22:30	Danny Caes (3010/302)	Nog een vlug bericht voor de anciens die toenertijd in de ban van STAR-TREK waren. Tegenwoordig is de reeks opnieuw te zien op BBC-2; elke zaterdagnamiddag. In onze tijd (het begin van de jaren '70) werd STAR-TREK steeds voorafgegaan door "Het programma met de muis" (eigenlijk was dat "Die sendung mit der maus"), met o.a. de kerel die steeds een ander muziekinstrument ging uittesten in een shop die tjokvol gitaren, keyboards, en drumstellen zat. Op 't eind verliet hij de shop dan maar met een triangel of mondharmonica. Kunt U 't zich nog een beetje herinneren??? En dan... dan was het: "SPACE... THE FINAL FRONTIER...".
29.07.2006 - 10:31:58	Danny en "Leven of Dood"	Zware materie! Omtrent het spelletje "Leven of Dood" kunnen we, als we dat willen, hele boekenrekken volschrijven. Kort samengevat zouden we kunnen stellen dat de bedoeling van "Leven of Dood" er enkel in bestond om ons resistent te maken tegen kou en regen, wat na verloop van tijd dan ook echt het geval was! Neem daar dan nog bij dat we regelmatig onder de ijskoude douche moesten gaan staan alvorens we het zoutwaterzwembad in mochten (moesten). Bon, dus na de "afzwaai" uit het Zeepreventorium konden we met z'n allen tegen de kou en de regen, en vonden we het niet erg meer als ons haar nat werd. Ik persoonlijk zat er dus niet meer mee in als mijn haar er vochtig en doorweekt uitzag, maar... dat hadden de leerkrachten op mijn school in Gent dan weer verkeerd begrepen, want als alle andere leerlingen stonden te schuilen in de overdekte speelplaats, liep ik gewoon buiten in de regen. Van één der leerkrachten kreeg ik dan ook het volgende te horen: "ZEG, BEN JIJ GEK OF ZO !?!?". Stel dat ik hem zou hebben geantwoord: "Ze hebben mij dat geleerd in het Zeepreventorium meneer". Ik wil maar zeggen: het paste gewoon niet op elkaar, het Zeepreventorium en stadsscholen. Dus... moest ik alles wat ik geleerd had in het Zeepreventorium (alle gewoontes, etc) glad vergeten alsof het nooit had plaatsgevonden? Enerzijds kreeg ik het rare gevoel dat men daar in het Zeepreventorium met ons de zot hield door ons in de regen en de kou te doen rondlopen, en anderzijds besefte ik dat de stadsmusjes (de leerlingen en leerkrachten in de stadsscholen) niet meer wisten hoe regen en kou echt aanvoelden als men er in rondliep. Maar ja, die "rare kwiet" (zoals ik dus aanzien werd) kwam van het Zeepreventorium, en dat was daar dus een depot voor andere "rare kwieten". Ik denk dat er daar in dat Zeepreventorium nogal wat verscheurde zielen naar buiten zijn gekomen, omdat elk van hen begon te beseffen dat het HELEMAAL NIET met elkaar in evenwicht stond (de mentaliteit van het Zeepreventorium en van stadsscholen). En bovendien was er dat akelige gevoel dat we als test-objekten fungeerden, of proefkonijnen; om te zien of het soms "mogelijk" was om van één soort leefwereld in een totaal andere over te gaan. Dat gevoel had ik dus: ik was een test-objekt. Kunt U zich voorstellen wat er tegenwoordig allemaal in mij omgaat als ik het gevoel krijg dat iemand mij aan het uittesten is? (bijvoorbeeld tijdens een sollicitatiegesprek, of op een werkvloer). Bij mij moeten ze niet meer afkomen met psychologische tests en zo, want dan...