Marc, U zult ondertussen waarschijnlijk zitten denken: "Die Danny Caes heeft een soort schrijfziekte". Maar ik MOET het allemaal van me af kunnen schrijven. Noem het een soort psychologische "opkuis". Het opkuisen van bijvoorbeeld het (destijds alomtegenwoordige) angstgevoel om naar het medisch paviljoen te moeten; om één of andere inspuiting of bloedprik. Dat werd dus dagelijks verkondigd in de refter, toen we onze gele, groene, of rode "limonade" zaten te drinken, zo rond 16.00h. Ik zat steeds bang af te wachten of mijn naam wel of niet werd afgeroepen, want: was het echt "van dat", dan lag de naald te wachten! Zwijg mij van injectienaalden en bloed aftappen, want dan sla ik wit uit en ik krijg terstond een flauwte (ze hebben dat ooit eens met mij gedaan in het "Polykliniekske" in Gent; dus bloed aftappen voor een soortement "onderzoek", blijkt dat ze toen veel te veel bloed hadden afgetapt. Ik wist achteraf niet meer waar zich de begrenzing van het trottoir en de straat bevond, toen ik terug naar huis liep. In ieder geval had ik de borduur toen prachtig gedrapeerd! Want: de deels verteerde maaltijd zag er na de plotse (en hoogst onappetijtelijke) wederverschijning ietwat groenachtig uit. Dus: zwijg mij van "Polykliniekskes" en gerelateerde medische vampieren! Ze doen een mens wat aan.
Aan ex-pappie Willy Desmet. Willy, ik veronderstel dat U mijn talrijke bijdragen ook al hebt gelezen. Ik kan het eigenlijk allemaal in 1 mailtje samenvatten: mijn verblijf in het Zeepreventorium zou vandaag de dag bijzonder schitterend materiaal kunnen zijn om er een absurde tragikomische film of TV-reeks rond op te bouwen. Ik denk daarbij aan (bijvoorbeeld) de Britse reeks "The Singing Detective", waarin ook elke vorm van logica en normaliteit zoek is. Toen ik in het Zeepreventorium verbleef, probeerde ik mij op een normale manier te gedragen (zoals ik dat ook in mijn school te Gent probeerde te doen), maar dat was gewoonweg onmogelijk, want het personeel zelf maakte er steeds een gekkenhuis van! Mijn ogen en oren waren steeds aandachtig aan het observeren, en ik kan zeggen: niet al te fraai wat ik allemaal gezien en gehoord heb! En toen ik mijn legerdienst volbracht heb (1985-1986) was het alwéér van dat: ook in deze khaki-kleurige wereld was de logica ver zoek en vierde de waanzin hoogtij! (om nog maar te zwijgen van de talrijke werkvloeren waarop ik steeds geprobeerd heb mijn best te doen). Keer op keer kreeg ik van de meestergast of de baas te horen: "En wat denk je nu, wat voor een zottekot is dat hier?". ECHT WAAR! Mijn motivatie ging steeds lijnrecht de dieperik in. Nu begrijp ik waarom tal van psychiatrische instellingen overvol raken (daar zitten allemaal mensen die hun best probeerden te doen in de maatschappij en op hun werk, maar spijtig genoeg steeds genoodzaakt waren om zich mee te laten slepen in een spiraal van dwaasheid en waanzin, veroorzaakt door diegenen die het voor 't zeggen hadden)(want doe je dit NIET, dat meevolgen, dan ben je een "raar geval"). Ik volgde nooit mee met de massa, dus ik was altijd een "raar geval".
Aan alle Z.P.M.-anciens. Het past misschien niet in dit gastenboek (of misschien wel), maar ik heb gisteravond nog eens zitten kijken naar de interessante docu i.v.m. de zogenaamde "Lebensborn"-kinderen van Noorwegen, die dus speciaal werden gekweekt om Hitler's "supperras" in stand te houden. Veel van deze "Lebensborn"-kinderen (die nu dus bejaarde mensen zijn) voelen zich vandaag de dag totaal mislukt, omdat ze zich nergens thuis voelen. Ik herkende het gevoel van één der Lebensborn-kinderen die als volwassene zijn verhaal deed dat hij destijds samen met tal van mentaal gehandicapten in een zaal opgesloten zat, omdat hij als "randgeval" werd gecatalogiseerd (ook al was hij kerngezond en was hij psychologisch tip top in orde!). Kun je je voorstellen hoe het er dus ook in het Zeepreventorium aan toe ging, want daar heerste ook een onoverzichtelijke diversiteit van allerlei soorten (op zich was dit voor mij een goede les i.v.m. het leren kennen van de verscheidenheid in de samenleving). Maar als je dan, na je tijd in het Zeepreventorium, terug op je gewone school terecht kwam, viel het op hoe weinig ervaring de mede-leerlingen hadden wat betreft deze rijke verscheidenheid! Alles zag er zo kunstmatig "normaal" uit, zo braaf. Ik dacht dan ook steeds: "Jullie zouden beter ook eens een jaar in het Zeepreventorium doorbrengen, dan zouden jullie op een heel andere manier tegen het leven aankijken". Maar ja, als je als enige ZPM'er in een stadsschool je verhaal doet i.v.m. de opgedane ervaringen aan zee, luistert er praktisch toch niemand... En het is toch wel ZEER raar dat NIEMAND wist waar ik heel dat jaar naartoe geweest was! Daar werd dus helemaal niets over verteld in school, zelfs niet toen ik na dat jaar terug in de klas zat! Ik voelde mij als een buitenaards wezen! Iedereen zat naar mij te staren met zo'n gezicht van... (een beetje als in de film "The Nutty Professor" met Jerry Lewis ("Julius Kelp") toen hij plots als "Buddy Love" verscheen in de nachtclub "The Purple Pit"). Was het misschien "niet nodig" dat men iets zou weten van mij? En... er werd waarschijnlijk helemaal NIETS gezegd toen ik, tijdens de start van mijn ZPM-verblijf, plots niet meer in de klas zat. Dat heeft mij altijd een gevoel gegeven van: "Ze konden mij missen, want ik was toch niks waard". Ik denk dat er via het P.M.S. en het Zeepreventorium enorm veel minderwaardigheidscomplexen zijn ontstaan! Ik zou zeggen: "To hell with the P.M.S.", maar ik geloof dat het nu toch niet meer bestaat, volgens ik al eens horen zeggen heb...
Het is misschien niet al te verstandig om dat hier nu op zo'n manier te vermelden, maar ik kan U zeggen dat ik daar 's nachts in de slaapzaal van de Suskes geen oog dicht kon doen. Dat kwam omdat er net naast mij (het bed naast het mijne) iemand lag die hele nachten na mekaar lag te wenen en te kermen van de pijn in de luchtwegen, tot ik op een gegeven ogenblik toch de moed vond om dat aan een pappie te melden, want het kon niet meer zijn. Het antwoord van die pappie: "Tja, het is nu eenmaal zo...". Bon, dus ze moeten het mij vandaag de dag niet onder mijn neus komen wrijven dat ik "geen goede leerling was in school"! Ik kon mij potverdorie niet wakker houden in de klas! De lerares in het Zeepreventorium zal destijds gedacht hebben: "Die is altijd zo afwezig, en hij droomt steeds". Niet moeilijk! Tracht 's nachts maar 's de slaap te vatten naast iemand die ligt te wenen en te kermen van de pijn in diens luchtwegen. Maar ja, het "was nu eenmaal zo"... P.S.: in mijn vorig bericht had ik iets als "supperras" vermeld (een foutje), dat moet dus zijn: superras (en let op; zoals ik het op dit ogenblik via de media zie, gaan we er weer naartoe, naar dat soort toestanden)(inplaats van het te vermijden. Met andere woorden; er is dus NIETS bijgeleerd sinds de "vorige keer").
Sorry beste Z.P.M.-anciens, ik heb vandaag "het schrijven in". Ronald, heb je ooit al eens iets gelezen i.v.m. het "Post-Apollo Syndrome"? Dat is dus ongeveer hetzelfde als het Vietnamsyndroom (of het ZPM-syndroom), maar dan bij ex-Apollo astronauten die de maan hebben bewandeld. Vandaag de dag wil haast NIEMAND nog hun maan-excursies geloven (ook i.v.m. de hey-days van het Apollo-projekt in het algemeen). Sommigen van deze astronauten raakten aan de drank, anderen zochten heil in één of andere religie, en weer anderen probeerden er boeken over te schrijven (Edgar Mitchell van Apollo-14 zocht het in de esoterica, James Irwin van Apollo-15 was ooit regelmatig te gast op de E.O., en Charles Duke van Apollo-16 was ei zo na een depressie nabij omdat men hem totaal niet begreep). Men zou kunnen zeggen dat wij (ex-ZPM'ers) ons ook een beetje als astronauten voelen, want we kwamen destijds ook "van een andere planeet" (en niemand wou ons geloven). Terzijde; als ik vandaag de dag zo zit te kijken naar de "emotionele thuiskomst" van de "bewoners van het Big-Brother huis", dan denk ik: "Onnozelaars, weten jullie wel wat ECHTE afzondering is?". Stelletje knuppelkoeken! Ze zouden ons wat wijsmaken op televisie. "Big Brother"... pffffff... You know what I think; you're a bunch of nincompoops! Hear Hear!!!
Marc en de andere anciens. Ik zal er niet bij zijn tijdens de samenkomst in het Zeepreventorium. Ik vrees ervoor dat de typische muffe geur en de geuren van allerlei medische produkten mij een averechts gevoel zullen geven. In het bijzonder de geur van Ether. Ik krijg steeds een ondefinieerbaar raar gevoel als ik in een ziekenhuis of bij de huisdokter kom. Kortom: alles wat naar hospitalen en ziekenhuizen ruikt (en dus ook preventoria, alsook sportcentra) kan van mijn part... enfin, U weet wel wat ik bedoel. Ze hebben mij indertijd goed liggen gehad. Ik wil dat hoofdstuk afsluiten. Het is te hopen dat diegenen die mij deze poets destijds gebakken hebben, dat nu ook zitten te lezen, en geen twee maar tweehonderd keer slikken. En indien niet, welja, dan kan er misschien nog iemand iets uit leren. Sorry wat betreft mijn raar woordgebruik in sommige van mijn bijdragen. Ik hoop dat ik niemand gekwetst heb. "Triumph Des Willens" |
|---|
Triumph des Willens, daar is wel wat voor te vinden, als je weet aan welke discipline we onderworpen waren. Hoewel de discipline varieerde van pappie tot pappie en het was waarschijnlijk ook door het weer beinvloeid (daarom hadden we ook een meteostation in de duinen!). Ik vrees echter dat Jean Mil het niet zal apprecieren geassocieerd te worden met Lenietje, alhoewel ik Triumph… een KEI-goede film vind (geen verband met het Koningin Elisabeth Instituut in Oostduinkerke dat de tuberculosepatientjes van het ZPM had overgenomen).
Helaas ben ik geen "soort vierkante spierbundel met het I.Q. van een platvloerse paracommando"